Jankef's jongste

INWIJDING

De zwervende Jid is, behalve met de gekleurde en gevlochten kaarsjes voor de Zaterdagavond-Haf-dole, nu ook bij zijn laatsten rondgang met pakjes andere kaarsen komen aanzetten: witte kaarsen voor de Menoure, voor het Channeke-licht.

„Channcke-kcrz ?”

„Scen.” (Tien.)

„Aacli Hafdolekerz ?”

„Zwai.”

„Wieviel is es?”

„Was? Zeksig cents.”

Vader geeft veertien stuiver.

En even dat oogenblik, dat staat en omslaat, en niet kan worden vastgehouden en vol gemaakt. Eli staat naast vader aan de deur, tegenover den man met zijn wonderlijkheid van verre reizen langs Jodendeuren, met zijn andere eigenheid die gekend wil worden, en Eli ziet het: de blikken ontmoeten elkaar, trachten te peilen om te naderen. En ketsen weer.

„Sjkoug.” (Dank).

Hij doet zijn andere kaarsjes in zijn tasch. Weer een blik. Het kan niet. Er komt geen nadering; geen van beiden weet het juiste woord te zeggen. Er is een kleine spanning, maar een die niet tot ontvouwing komt; zij blijft drukken. En er komt niets meer van de welwillendheid jegens elkander dan de vriendelijkheid van den groet; die wil alles vergoeden. Dat ziet Eli bij vader; vader’s oogen glanzen; zijn blik schijnt zich op te heffen naar den ander:

„Mazzel Tof.”

„Mazzel en Brooche.”

Daar gaat hij; alleen nog de rug is nu maar te zien, de vale maar stevige rug, met den riem van de tasch, waarin de kaarsen voor de anderen. Voor wie; voor waar? „Vader, vragen andere Joden zoo’n zwervende Jid wel eens om te blijven eten?”

„Om te blijven eten? Wel zeker vragen ze dat. Asje bij de Leeuw komt op Vrijdagavond, daar zitten er haast

163