Jankef's jongste

stappen. Zij slaan de zware fluweelige kleeden weer om zich heen, en daar gaat het weer: kling, kling, kling, kling; als een wereld van vreemde volheid aan glans en geur van veilig leven, glijdt het hem voorbij, terwijl hij in de oogen van de meisjes en de moeder die lichtspran-keling van een glimlach ziet, als een vergoelijking om de misdaad van zijn vol verbazing metenden blik. Zoover is dat alles van hem weg; het zijn nauwelijks menschen voor hem.

Nu schuifelt en trampelt hij naar huis; de ontsteltenis van zijn angst om de jongens heeft zich genoeg gelegd. En er wacht toch nu een kleine vertroosting thuis, want het gaat binnen Chanoeka worden. Ja, dat maakt de harde kleuren rondom een beetje zacht; het doet de sneeuw iets warmer ruiken. Eer hij binnenkomt heeft hij nog een buitenkansje. Want de optocht van de Ambachten verrast hem in zijn eigen straat. Prachtige schetterende muziek voorop die een marsch speelt, en daarachter: de Ambachten! Van een massa menschen en kinderen omgeven, een rij groote sleden door paarden getrokken, snel voorbij, bemand met allerlei kleurig gekleede jongens en meiden, lachend naar het publiek, en allen bezig met een bedrijf, dat, speelsch nagebootst, op de slede is ingericht. Timmerlui in Oud-Hollandsche kleeren staan op een bank te schaven; smeden, ook met groote hoeden op en fluweelen buizen aan, behameren een aambeeld en dollen tegen de kennissen en de meisjes. Maar al zijn aandacht is gegrepen door den wagen van de bakkers; met ontroerde verwondering ziet hij die naderen, terwijl allen opwindend om hem heen roepen: „De bakkers! de bakkers! ze gooien krentebrood!”

Lea en Hanna zijn ook buiten gekomen, en vader; en moeder staat waarachtig te kijken achter de ramen: „De bakkers! Eli! ze gooien koek en krentebrood rond! Opletten!”

Onder het wolken van de feestelijke muziek in de kille lucht die er als verwarmd van schijnt, glijdt de groote slede van de bakkers aan. Eli kan het haast niet omvatten: een oven, vuur, de witte bakkers ervoor met lange scheppen, uitgelaten lachend en zwaaiend naar hen in

161