Jankef's jongste

suist met al zijn geweld onder het zingen tegen hem aan, en schuift hem over de gladheid zonder tegenstand omver; hij voelt zich bezeeren, op het harde ijs smakken, en den ander lachend op zich bonzen alsof het nu een grapje is.

Eli vindt het geen grapje meer en wil zich losmaken en oprichten. Maar daar is geen kans op; de jongen blijft liggen, en hij lacht zoo luid, en valsch, dat Ëli angst gaat voelen.

„Der kan nóg meer op!

Der kan nóg meer op!”

De heele rij, aandwarrelend, zingt het, en hij heeft nauwelijks tijd om te voelen hoe dreigend het klinkt. Eer hij onder den eenen jongen vandaan kan komen, smakt zich een tweede dwars over hen heen en houdt hem vaster onder die beide drukkende lichamen. Nu schreeuwen zij allen: „Ho! Ho!” bij het liedje, en daar gaat ook de derde op hem liggen. Hij ondergaat den bons met pijn, en hij schreeuwt, na den eersten schrik, om wat hij voelt gebeuren. Maar het vierde, het vijfde en het zesde, een heele vracht lichamen die hij niet meer schatten kan, en aan de schatting waarvan hij niet meer denkt, pletten hem (joelend, als in een onschuldige uitgelatenheid),op het kille harde ijs. Hij heeft, na dat korte oogenblik, al geen adem meer. Zij drukken op zijn borst, en een duffe vuile, vreemd ruikende kiel sluit zijn mond af. Hij kreunt, en kreunt al niet meer. Enkel benauwing, en een schot wanhoops-angst voor den dood door zijn krampachtig tegenspannend leven heen: zal hij nu, hier onder die jongens, zoo maar doodgaan? Hij poogt te wringen, te knijpen, hij wil bijten. Niets is mogelijk. Geen enkele ruimte, niet voor zijn lijfsbeweging, niet voor zijn handen, en zelfs niet tusschen zijn tanden, want zijn mond kan niet vrij komen onder het lachende moorddadig drukkende lichaam van den jongen boven op hem. Dit kan geen spel meer zijn, dit is een opzet tegen zijn leven, zoo schiet de beangstigende gedachte door hem heen. Hij denkt dat alles voor hem verloren is; het huis, alles. Een leelijke, moeilijke kreet, die niet meer geluid krijgt dan

156