Jankef's jongste

gaan al weg aan den overkant. Hij ziet hen lachen, terwijl Ezra zijn armen zwaait om zijn evenwicht te houden; zijn schaats schiet onderuit en hij smakt op het ijs. Hij krabbelt weer op, wrijft zich en lacht met Mau; maar Ezra’s lach is pijnlijk, hij vindt het heelemaal niet prettig. Eli merkt het: Ezra heeft zich bezeerd. Maar hij drijft het uit zijn gedachten en laat hen, en glijdt weer, nu achter den laatsten jongen. Zoo is hij straks ook begonnen, maar de anderen kwamen toch weer vlak achter. Het vlot niet, hij is nog zoo koud. Alles is nog hard aan hem; hij moet warm worden van het glijen, en hij heeft een sterk gevoel van onzekerheid. Gister in de straat was het fijn, daar was hij heelemaal de gelijke; ja wat was dat heerlijk, zooals meestal in de straat voor het huis, om zoo gewoon mee te doen en heelemaal niets te merken van geduld te worden. O, nee, dat is hier niet zoo; hij doet maar door, maar het is niet in orde. Hij vloekt in gedachten tegen den toestand. Misschien moet hij iets bijzonders doen? hij zal aan het eind van de baan gaan hurken, zooals hij gister gedaan heeft; misschien vinden zij dat aardig, en doen zij het ook allemaal na, dan kan hij vast gewoon blijven meedoen. Zoo doet hij: drie, vier meter voor het eind van de baan zakt hij en glijdt verder. Er gebeurt niets. Pas den tweeden keer doet zijn opvolger het hem na, maar zoo snel en wild dat hij Eli omver botst en over hem heen tuimelt.

„Hou!” roept de jongen, alsof hij zich verontschuldigt. Maar Eli staat stil-geschrokken op, veegt zich fronsend af, kucht eens en slikt een gevoel van bcleediging door: hij durft niets zeggen; maar dat „Hou!” was valsch. Opnieuw glijdt hij, opnieuw hurkt hij tegen het eind van de baan. Achter hem komen de anderen nu weer en zingen:

„Der kan nóg meer op!

Der kan nóg meer op!

Der kan nog méér op, meer op, méé-eer op!”

Hij hoort de klompen kletsen op het ijs, glissen en schuren. En daar: hè! waar voelt hij zich blijven? zijn volger

*55