Jankef's jongste

IJS EN ZIJN MOGELIJKHEDEN

Wat schiet er vanmiddag anders over dan naar het ijs te gaan ?

In de straten zijn geen jongens te vinden, want al het water in en om de stad, zelfs van de breedc rivier, ligt dicht en hard-grijs en met bevroren sneeuw-kanten. De menschen hebben winterfeesten gemaakt; alle karren rijden met bellen; er glijden prachtige arren met dames en heeren in bont en met bepluimde paarden, en vanmiddag is het vrijaf van alle scholen, zelfs van de Jodenschool. Het is wel veel prettiger, in de straat of verderop op het Kerkplein te blijven; hij is wel bang voor de menigte op het groote ijs, en het is stekelig-gevaarlijk om je tusschcn de jongens te wagen, want de andere jodenkinderen mogen daar niet van hun vaders en moeders, en hij weet dus nooit welke stemming hij zal treffen. Het is ook een verschrikkelijke grijpende kou daar, en zijn kleeren zijn dun, en de schoenen, de schoenen! van voren heelemaal open en van onderen en aan de zijkanten door en door lek. Maar wat zal hij nu hier alleen op die bedorven verstroefde dubbele glijbaan beginnen, waarop hij zich gisteren met een heele rij kinderen uit de straat, uren lang tot in het donker, warm heeft gezweefd? In zijn vrees voor de jongens die een spanninkje in zijn buik trekt, neemt hij een aanloopje en probeert op de baan van gister het pleizier van gister te vermurwen; op een meter blijft hij al strubbelen en steken; vooruit dan maar; een vlakke lust van het begrip om wat te wagen doet hem opstappen; hier vlakbij dan maar, naar de binnengracht aan het eind van de straat; zoo is hij toch nog een beetje veilig bij huis. Van den wal af laten zakken, over den bobbeligen kant heen door de bijeengeveegde harde sneeuw, tusschen het geweld van de als door wind opgezogen langssuizende rijdende paren door, naar de brug-pijlertjes. Daar verderop, voorbij de brug, waaronder het even onzeker is, al is het ijs van weken vriezens dik, daar ziet hij jongens glijden.

„Ma’k meedoen?”

„Ah die Jood, ’t is onze baan hoor!”

153