Jankef's jongste

„Gister was ’t een feest voor allen,

Ieder danste naar mijn luit.

Vreugde-tonen deed ik schallen;

’k Zong mijn schoonste liederen uit.

En nu zwerf ik, arme jongen Met mijn speeltuig treurig rond;

Moe gespeeld en moe gezongen Slaap ik op den harden grond.”

Dat heeft hij altijd zoo echt gevonden. En nu is het de Fietse. „Ieder danste naar mijn luit”. Dat is het „Vaarwel mijn Rosa”. De ondankbare menschen zijn ver weg; de jongen mag sterven, zij denken niet meer aan hem. Hijzelf heeft ook niet aan de Fietse gedacht, al die dagen en nachten. Verschrikkelijk, dat hij heelemaal niet aan hem gedacht heeft. De Fietse lag daar aan den dijk; hij heeft gewoon doorgeleefd; hoe kan dat? Nu zal hij nog veel aan hem denken, zooals hij daar gelegen heeft; in de avonden, in de nachten. Hij rilt: Dat het kan! Wonderlijk. Hij ziet op. Zij vertellen het moeder. Moeder schudt het hoofd. „Nebbiesj,” zegt zij. Goed van Moeder. Goed van Vader, dat hij zoo tegen de Fietse zijn moeder deed. Maar daar lachen zij weer, om al het andere. Dat kunnen zij. Het is heerlijk dat Vader zoo deed. Met dat vleesch: „Gauw maar, gauw nou maar naar huis,” heelemaal echt gemeend, alsof hij haar broer was die ervoor moest zorgen. Het was heerlijk van Vader. Maar nu lachen zij; dat kan hij niet. Het blijft hem bij, van de Fietse; hij ziet niets anders meer. Als de Fietse beter wordt en hij komt hem tegen, dan zal hij, alles aan hem zien, alles wat er met hem geweest is. En stil zoeken in zijn gezicht. En denken dat hij al die dagen en nachten toen niet aan hem gedacht heeft, toen hij daar lag, de Fietse. En in zichzelf opzoeken, wat er al dien tijd met hemzelf gebeurd is; dat wil hij precies weten.

„Moe gespeeld en moe gezongen,

Slaap ik op den harden grond.”

Dat lied heeft nu voorloopig zijn intrek bij hem genomen.

152