Jankef's jongste

„maar mijn vleesch is bijna op. Eli, Hanna, ja, men moet die potjes eigenlijk van begin af aan bij zoo’n geschiedenis wegsturen, is eigenlijk ongepermitteerd dat dat pot-verdomme bij alles bij staat; ga es naar binnen, zeg moeder... of, Lea! jij allo, maak een goed sterk kop koffie voor ons klaar hoor! en hier, haal een knappe koek derbij, want we zijn zóó van de vuiligheid af, nog één goed klantje en het is óp. Eli ga ook naar binnen.”

„Ele, laat me nou even hier.”

„Laat die jonge nou hier,” zegt Mau.

„He? nou ja, hij heeft veel te veel gehoord, maar nou is het toch al allemaal eenmaal gebeurd, maar in orde is het niet” zegt Jankef.

Het ééne goeie klantje komt. Het is de moeder van de Fietse.

„Och Leefmans,” (uit een dichtgetrokken gezicht, geschrokken, en alsof er haast bij is) „heb je ook nog een stukkie vleesch voor me?”

Zij weten niet wat er aan haar is. Zij spreekt schijnbaar gewoon, maar het is toch of er moeite achter perst.

„Een stukkie vleesch? Ja zeker,” zegt Jankef met een vagen vraagblik, „dat is d’r nog wel; wat wou je gehad hebben? véél heb ik niet meer.”

Opeens, met een trilling, toch nog verrassend voor hen, breekt het huilen uit haar los; zij spreekt nog slechts piepend, bijna onverstaanbaar:

-— „Het is voor mijn jonge!” piept zij. „Ze hebben ’m strakkies thuisgebracht! Hij is in zes dagen niet thuis geweest! Mijn oudste! O, Leefmans, ik heb der zoo’n ongeluk mee!”

Tranen. De eerste tranen, moeilijk, na een bedreigende geslotenheid.

„De Fietse?”

„Ja! mijn oudste!” huilt zij verknepen; het is, hier vóór hen, na den loop hierheen, in één spanning door, pas de eerste ontlading, van benauwenden schrik en liefde-angst.

„Ze hebben de hccle week naar ’m gezocht! en nou hebben ze ’m me strakkies thuisgebracht! Ik ben toch zoo bang geweest! Het is mijn oudste! Hij dorst niet thuis

148