Jankef's jongste

„O heden nee, nee zoo is het niet hoor. Nou,” zegt zij, ,,en nou krijg ik zeker nog een mooi stukkie toe hè ?” Jankef lacht. „Een mooi stukkie toe,” zegt hij zoekend, „ja dat is nog niet zoo dom van je, om dat nou te vertellen; ik kan je niet veel weigeren.”

Hij is verteederd, en zij staat gevleid te lachen; hun blikken glanzen in elkaar.

„Het is te gek om het je te geven,” zegt hij in haar oogen, „maar laten we het samen vinden; as je nou nog een kwartje geeft, zal ik nog een mooi stukkie voor je af-snijen, is dat goed? dan zullen we niet naar het gewicht kijken.”

Zij is al haar verzet kwijt. Zij plukt, onder zijn eenmaal naderenden blik, aan haar kapsel bij haar ooren, drukt haar vlechtbol van achteren aan, en draait op haar hielen, zwak in die sfeer van levende zinnelijkheid, waarin Jankef, bij zijn vleesch, zijn plezier en zijn overwinnende herademing, de krachtigste uitstraling zendt. Hij pakt het vleesch voor haar in en geeft het met zwijgenden en veelzcggcnden blik de groote juffrouw over; zij neemt het langzaam aan.

Uit hun oogen, enkele tellen, te lang om niet een gespannen zwijgen rondom te zetten, dringen en zinken beider verzwegen opstijgende wilskrachten in elkaar.

„Ik hoop dat het je wel mag bekomen hoor.”

„Ik zal mijn best doen,” zegt zij, en gaat verzwakt koket heen.

Jankef zucht. „Toch een resjaante (kwaadaardige),” zegt hij nadenkend.

„En nog sjans-gcefster ook,” zegt Mau.

„Heb ik niet geweten,” mompelt Jankef, „is d’r nog een pietsie temije (hoer) ook bij; in haar hart wel te verstaan.”

„Waar moet ze ’t dan anders wezen,” daagt Mau uit. Hartog, alle aarzeling tartend:

„Het spreekwoord zegt: andermans broeken zijn duister te lezen.”

„Vleesch om te eten,” lacht Mau naar vader, „en brood om U te verzadigen.”

„Vleesch om te eten,” stemt Jankef ontwijkend toe,

147