Jankef's jongste

„Drie pond voor negen stuiver, maar dan moet er wat voor soep bij hoor!”

„Ónmogelijk beste vrouw, kost mezelf veel meer.”

Voor twee kwartjes krijgt zij haar drie pond krap gewogen; hij kan het niet bewaren, en dat laat hij voor de anderen niet in raadselen.

„Ja, juffrouw, ik weeg je goed hoor, daar zoek ik het niet in.”

Tusschen zijn tanden, bitter: „O, zoo’n mamzerte (pestwijf) en het is nèt geschikt om je goule (ziek) aan te eten hoor juffrouw; nog een stukkie toe, mijn ’n zorg! ik kijk niet op een stukkie sammemoowes (rattenkruid) voor je, nee daar ben ik niet zoo krenterig op hoor! O nee, je hoeft der niet ziek voor te wezen? voor jezelf is het ook best spul, ik meen de sammemoowes.”

„Nou het zal wat wezen,” zegt zij, „affijn, hetisdoordepo-litie goedgekeurd,” terwijl zij haar pakje in handen krijgt. „Wat? door de politie?” zegt hij een beetje geschrokken; „de politie die komt hier in het geheel niet bij te pas.” Hij ziet haar met verborgen angst aan: dat is net iets voor haar, om dat even te zeggen; het is even een gevoel alsof hem de kille ijzers worden aangelegd.

„Nou,” zegt zij, „wat dan, en de vrouw van de politieagent die komt hier zelf strakkies vandaan, met vleesch bij der.”

„Wat?”

„De vrouw van Lammers.”

„Van Lammers?” vraagt Jankef met groote oogen, „komt die hier bij mijn vandaan? Dat is toch niet zoo, wel?”

„Welja, zeker wel, dat is wèl zoo,” zegt de juffrouw met haar grooten knappen maar een beetje slappen kop dwars naar hem gekeerd.

Jankef staat roerloos, het mes uit zijn handen gelegd. „Wat heeft ze dan gekocht,” zegt hij stil.

„Wat ze gekocht heeft? Vleesch natuurlijk. Van dat, hier.”

Hij blaast en fluit dan zachtjes een deuntje.

„Van Lammers. Die graag een slokkie lust, zal ’k maar zeggen.”

145