Jankef's jongste

„O, ’t is zoo’n lekkere jonge, die,” lacht de zwarte nu kettinglos. Ze staan fleurig ruig-lachend om het bankje met het roodig-paarse kalfsrestant en de verspreide klit-jes been, onder de duister doorziftendc stralen van de groote felle olie-lamp. Als zij weg zijn, zegt Jankef na een begrijpenden blik tot de groote jongens: ,,Is geen klein soffie? van die jonge meid? van die Koekhart? die met de marskraam loopt?”

„Weten ze niet van wie het is?” vraagt Mau.

„Van wie?” Hij wacht. Dan zacht: „Het is van haar eigen Ette (vader).”

„ Gadverdarrie.”

„Ja. Een ongelukkig kind van een meid,” zegt hij met zoekende klem. „Een ongeluk. Loopt met de dood in de schoenen rond. Zeventien jaar! Ja, je kunt er wel gijntjes over verkoopen (tot Hartog die meedoogenloos is in zijn lust), maar het is een krimineel stukkie hoor. Het is bijna net zoo erg as een móórd, voor het meisje.”

Een oogenblik later doet hij hen, als zij niet vluchten van het lachen, op de lippen bijten en elkaar’s oogen zoeken om hun pleizier te verbergen, als Jankef het eenige wraak-genot viert, dat hem tegenover de vijandigheid

blijft.

„Ja juffrouw, daar kun je van op an,” zegt hij tot de harde potster, die hem altijd het bloed onder de nagels wegknibbelt, en hem elke winst openlijk misgunt.

„Ja, toe maar,” zegt zij altijd, „je haalt het maar uiteen ander z’n vodden, je krijgt de boel voor niks, en ons laat je der maar voor betalen. Nou, je hebt gelijk man, maar ik ben zoo gek niet.”

Hij brandt vaak van bittere woede tegen haar aarzelloo-ze vijandigheid. Vrouw vaneenstadhuis-beambtc,trotsch op haar man’s gemeente-pet, vol haat tegen al wat beneden haar met kansen levend, haar den begeerden tooi van den burgerlijken schijn niet gratis aandraagt; in haar minachting blind-zeker, omdat zij vindtdatzijnaardenet-heid dringt door in haar huwelijkskamertje met naaiwerk voor de rijken haar bijverdienste binnen te trekken. Nu komt zij op den vreugde-roep af van het buurtje om Jankef’s krengenvleesch te koopen; en toch pingelt zij:

144