Jankef's jongste

lijk heb je. Wat moet dat jonge bloed ook hier doen in dat gat. Ze vreten der eigen maar op. Ik zeg ook: vooruit, opgedonderd; gaat maar de wereld in, zeg ik. Mijn twee groote meiden allebei in een dienst, ja ’t is wel allemaal zoo lekker niet om een ander zijn stront te reinigen, hoor! maar a’j geen centen hebt, wat zul je anders doen verdommie.”

,,Zoo is het. En je hebt knappe kinderen. Potverdomme van de kleintjes zijn ze niet.”

„Is Driekes weer naar zee?” vraagt Mau.

„Driekes? Ja die is naar Amerika. O, ik krijg alle weken een Aanzichtkaart van ’m. Het zal daar mooi moeten wezen. Ja, het is een beste jongen. Centen stuurt-ie men ook.”

„Da’s nog wel zoo best als Aanzichtskaarten.”

„Nou! Ja ze passen eigenlijk best op. Maar Leefmans, ik heb d’r achterheen gezeten. Want dat zal ik je vertellen: ik dacht bij men eigen, je zal verdommie niet geen zuiplappen worden, zooas je ouwe smerige vaar.”

„Nou, nou, nou. Zóó erg is de jouwe nou niet.”

„Niet? Hij zuipt mijn veels te veel. ’k Heb ’m gisteravond heb ik ’m nog met ’n natte dweil in zijn figuur geslagen, net zoo lang as die was.

Verdommie dacht je dat ik dat altoozen verdraag? Dat een kerel zat bij mien thuiskomt?”

Zij lachen allen, om haar rondheid en haar lekkere vertrouwen. Eli kan haar ruigheid nog niet waardeeren; hij heeft nog pas de enkele zachtheid en liefelijkheid als vrouwelijk ideaal. Maar hij vindt haar vriendschappelijkheid toch prettig en warm, temeer nu zij een Christin is.

„En krijg je dan geen ruzie?”

„Ruzie? nou wat kan mijn dat verdommen. Ik bin nooit niks bang voor ’m geweest. Ik heb nog nooit geen ruzie met ’m gehad. Daar bennen mijn pooten goed voor.” „Jij kunt goed praten,” zegt Jankef, „want hij is een goeie beste jonge. Maar je hebt gelijk: borrels, borrels, nee. Borrels daar heb ik niet mee op.”

„Dat zeg ik ook ommers. Verdommie een kerel mag wel ’s wat hebben, maar je mag niet as een leeren lap thuiskommen, dan moetje (zij lachen vriendelijk omgevend)

140