Jankef's jongste

lichting over de bereiding, mededeeling over de kwaliteit en waarschuwing tot voorzichtigheid toe.

„Eerst maar eventjes omkijken hoor, voordat je de straat in gaat, denk je d’r om ? Het is maar dat het nou eenmaal zoo is, dat het niet mag.”

Hij slijpt de messen over elkaar.

„Boezelaar d’r over heen, goed der overheen, en verder is het puik in orde hoor. Je kunt het precies net zoo goed bij de duurste slager halen. O zoo; maar je weet zeker wel da’j dat geen drie uur op je vuur moet zetten?”

„O nee?”

„Welnee! Dat is in een half uur rijkelijk goed. Het is geen ossenvleesch dat je meer dan een uur moet braden of lang koken. Je moet het vanzelf hoogstens een half uur braden, dan is het fijn. Of as je ’t voor de soep wilt gebruiken, dan natuurlijk gewoon in water, maar het is evenwcls gauwer gaar als rundvleesch begrijp je wel? En nou verder niks geen kunsten of rariteiten, zoo. Asje alleen maar even uitkijkt, asje hier het huis uitkomt. Zoo. Boezelaar der over heen.”

Zij zijn goedlachs; zij ondergaan de levensvolle stemming van het plaatsje met de jodenjongens, en die zich niet laten vergeten. De jonge vrouwen gaan niet weg zonder wat scherp en stout eerbetoon aan haar begeerenswaar-digheid voor hun vroege, dartele en vergeefs jagende lief-delust.

„Je stopt het maar goed weg, hoor!” glimlacht Mau tot het knappe jonge buurvrouwtje, „onder de boezelaar maar, bij het andere.”

En Hartog: „Dan magje wel zorgen, datje de boel goed uit mekaar houdt jij; want anders weetje thuis niet meer watje voor je man op tafel moet leggen.”

Zij schieten in een lach; Vader kan de zijne ook al niet houden om zijn jongens. Eli is verbaasd, dat de vrouwen die grapjes onbeleedigd aanhooren; dat de jongens geen tik krijgen.

„Zulke vuilakken,” zegt Lea, als zij weg is, „bah wat zijn jullie toch vuilakken; ja, vader zelf ook,” verwijt ze, „vader die lacht er nog om.”

„Wie ikke?”