Jankef's jongste

Het roept voor hem alle bange nooden op, die de muil van de gevreesde werkdagen, de muil van den trechter, hem toedreigt. En het vraagt letterlijk bescherming tegen de rauwe hand van „des heidens zonen, wier monden zwetserijen spreken, en wier rechterhanden leugenachtig bedrijven.” En het verheerlijkt de almacht Gods, en eindigt, het rythme doorbrekend, met een langen wapenkreet van de ziel:

„Mijn hulp is uit den Eeuwige; hemel en aarde heeft hij gemaakt!” En: „Eeuwige,helpons!Koning, verhoorons, op het oogenblik dat wij U aanroepen!”

Een uur later ligt hij in dien afgrond te spartelen. Als het licht is opgestoken, schijnt het onmiddellijk over de week-sche tafel, in de weeksche kamer. Geen vijf minuten laat moeder of Lea het kleedje, dat sjabbeskleedjc is, liggen; haar handen grijpen het aan, en sleuren het af en bergen het opgevouwen weg, en op het kil-glimmendc tafelzeil-tje, tusschen een paar vuile kopjes in, bedrijft vader in zijn eentje temidden van de helft van het gezin, die nog maar schaarsche aandacht geeft, de vreugdelooze plechtigheid van het „Hafdoole”, de handeling van de scheiding die het heengaan van den sjabbes nu bezegelt en den werkdag vaststelt. Vader mag nu zelf licht ontsteken : hij laat het in rood, groen en geel gevlochten kaarsje branden, dat de zwervende Poolsche Jood, aan de deur verkocht heeft.

Eiken Zaterdag-avond wordt hij herdacht bij Eli, terwijl vader zijn handen, tegen het vlamlichtje gespreid, om en om wendt:

„Om scheiding te maken tusschen heilig en onheilig,

Tusschen Licht en Duisternis;

Tusschen den Sabbath en de zes arbeidsdagen.

Geloofd zijt Gij Eeuwige.

Die scheiding maakt tusschen heilig en onheilig.”

Stil zit Eli die woorden met verzet te bejegenen: „Geloofd zijt Gij Eeuwige die scheiding maakt.” Dit kan hij niet aanvaarden: te danken voor dien afschuwelijken afloop van een heerlijken dag, en voor het vallen in dien trechter.

133