Jankef's jongste

En het blijft langen tijd donker in huis, waar de woorden stil en drukkend vallen, en de gebaren ingehouden schuiven.

Eén, naar buiten gezonden, komt terug om de eerste ster te melden, en dat het „nacht” is. Jankef dan, als in een heimelijke bedoeling de anderen in dat donker niet alleen te laten, begint zijn ,,Le-Dovid Boroech” te zingen.

Le Dovid Boroech is een gezang van David. Wat is, voor Eli, op dit oogenblik van benauwenis, het gezang van David anders dan de bezwerende oproep aan allen geest van rechtvaardige wijsheid, om bijstand in het gevaar, waarvan het leven van den zanger zoo vol is geweest? Wat is deze zang van David voor hem anders dan, met den geest van den zanger tot hen genomen, een wijdende wapening?

Want waarom loopen zij, hij en zijn zusje, jaren achtereen op Jankef’s uitnoodiging, zij aan den eenen, hij aan den anderen kant, aan zijn vaders arm door de schemer-zwarte kamer, honderd malen de kleine breedte daarvan door, op de dubbelkwartsmaat van het lied, terwijl zij, zachtjes, de melodie mceneuriën? Het is een krachtige, kortrythmischc melodie, maar Eli kent het rythme niet anders dan als het krachtige en korte rythme van den wanhopigen stormloop.

Het is voor hem heel en al het lied van een volk, dat aaneengesloten in de kennis van het gevaar, van de achtergelaten vlammen zijner veilige wachtvuren weg, zijn gebed in angsten uitsiddert, als om een vreeselijken moord-aanval daarmee alleen al te bezweren of te breken.

Van dat hij de vertaling der eerste strophen kent, voelt hij in het woord „milgomo” de gruwelijkheid van kil-flitsend, levenkappend staal.

Zoo, in den zwaren schemer, aan vaders arm, zingen zij, in een dapper gedragen en verwerende smartelijkheid, aan die naderende barheid het lied van David tegen:

„Van David... Geloofd zijt Gij, Eeuwige, mijn rots! die mij leert, mijn handen voor den aanval, en mijn vingers, roeren, voor den oorlog!”

132