Jankef's jongste

Maar nu is het toch middag geworden, en het beschermende gordijn is weggeschoven, en de open wereld, die van de vijandigheid, de werkelijke wereld van de schijnheiligheid en van het wanbegrip, begint haar kil-grijze licht weer in hun nog te zwak glanzenden horizont te dringen, en sleurt hun warme tent in haar verschrikkelijke en onverdraaglijke ruimte, en rukt hun kring uiteen, en zal weer straks, als altijd, probeeren, dieklcine,stout-gcbouw-de marmer-torens van zijn voornemens neer te kletteren, de warme kleurige webben van zijn verbeelden uiteen te waaien, de stille blocisels van zijn eenlijke en toch saam-hoorige mijmeringen te bevriezen.

Zoo dan wordt de strijd eiken Zaterdagavond door hen verloren; en toch is het inderdaad maar in schijn. Er is geen ontkomen aan de dreigende engte, waarheen zij gedreven worden, en dus, in den eersten angst voor het gevecht met dien kwaadwillenden geest, die gedaante van duizend gedaanten van de wereld, raken zij prikkelbaar als dieren, die sidderen onder de nadering van hun ver-slinder.

En in die onrust der geesten, waarin elk de eenzame kracht ontbeert die hem beveiligen kan, vechten zij tegen elkander en tegen vader en moeder, tot het avond wordt.

Tot het avond wordt.

Dan is het of de volle macht van de vijandigheid tegen hen opstaat, en alsof zij weten, dat het nu ernst wordt en dat het om de eer gaat van hun plaats. Als het volle gevecht in gang komt, als het avond wordt, en die grimining van het einde grauwt over den diep-beminden dag, dan schijnt het of zij zich bewust aangorden, en hun waardigheid herwinnen.

Met de kracht waarmee zij ges ierd hebben, beginnen zij den last te dragen van de ontneming. En er komt een stilte over het huis, die de geluidloosheid van den schemer schijnt, maar die de stille worsteling is tegen den vreeselijken aanval van die Ontkenning, die al is begonnen.

Het licht mag niet ontstoken eer de eerste sterren aan den hemel zichtbaar zijn, en de Sjabbes plechtig is uitgeleid.