Jankef's jongste

Zij beginnen genezing te zoeken, maar is die ergens tc vinden ?

Zij kennen, o, te goed de hopeloosheid van alle pogingen, dan dat zij er veel belangrijke kunnen wagen.

De plannen, met een tipje van hun aandacht beroerd, worden aanstonds, zonder eenige verwachting, koud weer losgelaten.

De wandeling naar buiten, wat zou ze hun anders wel brengen dan opjagende scheuren in hun voorstelling der wandeling van den Ochtend, of althans van het aanvangen der wandeling van den Ochtend?

De wandeling is van den Ochtend! Tegen de hoogte van den vrijen dag op, in de warmte van het nog gouden dal van den feestmorgen, terwijl de wereld juist tijd heeft om zich, in het verschiet, een oogenblik rondom hen te verwijden, in het wijken der benauwend-enge wanden van hun levensverhoudingen.

Die zachte zwelling van hun wereld, in luttele kinderwoorden over leven en dingen aan elkaar kenbaar gemaakt, heeft de warmte van den vroeg-morgen tot motor: het ontwaken in de Sabbath-stcmming, met de nauwe kennis van den langen Vrijdag-avond als een volle zoete innigheid heerschend in het bewustzijn: nu komt het vereenigen aan het naar paleizen riekende eerste ontbijt van koffie en brosse beschuiten; de warm-prettige aanwezigheid van vader die zich aankleedt voor de sjoel; de sjabbeskleeren die gesteven op de stoelen liggen en om hen komen als stijve, maar gelijk rijkdommen aangevoelde reinheden. Dan het wegloopen uit huis, het intieme, werkende stadje in, de teedcre tikken van moeder om kleine ondeugendheden; dribbelen om de Sjoel heen, en, weer naar binnen en daar meedoen; opnieuw naar buiten en daar praatjes maken met de vriendjes en neefjes en nichtjes: vrijheid in plaats van de school!

Het is nog ochtend, en het gordijn van den feestdag, het gordijn dat hun feestdag behoeft, hangt nog gaaf en dicht om de gouden schuilplaats, waar hij droomen mag, om de wereld die hen wondt, in haar domheid te honen, en lief te hebben in haar diep-verborgen, hem zoet-verbon-den kern.

130