Jankef's jongste

Maar kun je daaraan denken, dat het heerlijk zou zijn, zooals het misschien wel voor sommige kinderen bestaat? Bijvoorbeeld op het water, tegen de zon in, en dan met velen; of in een prachtig groot park, en daar kiezen wat je wilt: rijden, met wagens, en spelen met ballen, samen, met velen. Niet zooals opdenDennenberg, waar zij zooden eersten dag van de vacantie heengaan, met den trein en dan een eind loopen: hun heele school met meesters en juffrouwen. Daar wordt samen gespeeld, maar het is heet-vermoeiend, en je moet nare, stoffige, verhittende dingen doen: zakloopen, ringsteken, en met het ei loopen om een prijsje te winnen. Nee, echt, het mooie spelen, en waar je zoo schoon bij blijft, met prettige schoone klee-ren aan, en waarbij je werkelijk ook kans hebt tot de goeie te hooren als je geweldig je best doet en dat den heelen tijd vasthoudt.

Maar daaraan valt niet te denken als hij iets van een dag verwacht; op Woensdag-middag naar Jodenschool, en daarna, om vier uur dan tenminste vrij; al het andere dat misschien zou kunnen komen, is om voor jezelf heel alleen aan te denken; zegje er iets van, dan lijkt het een ongelukje waar je spijt van hebt: de jongens van school grinniken zoo tegen je datje schrikt; er komt iets vreemd aan je voor hun, dat ze mal tegen je schijnt te maken. Wat heb je gedaan? je hebt iets van jezelf gezegd, en je ligt er een poosje uit. Eén komt er na het akelige oogen-blik bij je, en vraagt watje er nou eigenlijk mee bedoelt. Je vertelt het hem: „Nou, net als in de boeken toch, in de verhalen die je van de meester krijgt? Daar hebben jongens het toch wel ’s fijn?”

„Hoe dan ?”

”^Hè?”

„Nee, barst, nou geen flauwe kul, zeg ’t nou ’s, ik lach d’r niet om.”

„Nou, dan gaan ze toch wel ’s groote reizen maken? op zee, of in de warme landen ? met prachtige paarden ? of kameelen? Of als je in een oorlog bent, en je rijdt opeens naar buiten, en dan verover je de stad weer, en je rijdt over de wallen terug, en ze staan allemaal om je heen en roepen en zingen, met muziek erbij, op je paard!”

120