Jankef's jongste

houding, waarin hij spel en ijdelheid weet, voelt hij zich machteloos tegenover die schuld die bekend wordt. En die één en al smart schijnt voor Mau, in haar doel, in haar opbrengst van nietig plezier, in haar val voor den zestienjarigen jongen naar deze radelooze leegheid van schaamte, bitterheid, vernedering, spijt en wanhopige onbevredigdheid.

Hij kijkt, Jankef, en het is of zijn blik over daad en jongen heenglijdt; hij is de jongen zelf, Jankef: een kort oogen-blik van zwijgen, onder dit algemeene wijken der vijandigheid, bij de waardigheidsmacht van die tranen in dat bijna roerlooze masker dat een heelen dag vol hunkering en nutteloos grijpen verbergt, is Jankef heel en al de jongen zelf: hij heeft het geld gevoeld, begeerd, genomen, en vergeefs gepoogd, er leven van te maken, terwijl het niets bracht dan vernedering en dezen afschuwelijken aanval van alle eigenen die vergeten te begrijpen. Zijn blik mijmert weg over de kanten van het gebeuren, die slechts hun kleinste dingen treffen, en hij staat, daadlooswijs en ontroerd, om hun lot, waarvan Mau geproefd heeft.

— „En nou,” zegt hij, „naar je bed! Allo! en dadelijk ook! — Geen minuut langer hier beneden! (hij weet bijna geen slot te vinden). En morgen zullen we verder praten. Verstaan?”

Zooveel vergeving weten de anderen hierin, terwijl Jozef, opkijkend, „Sapristi” zegt en afkeurend mompelt—dat zij wel weer een beetje mogen gaan pesten: er moet toch iets gedaan worden nu, en zij vinden zijn daad redeloos van gewaagdheid. Hartog zet maar zingend in, met het eerste succes bij Ezra, die smakelijk begint te lachen en meezingt, waarna de anderen volgen:

„En óp die kermis daar vindt je rare zaken;

Waar je met je brief.es zoo in de war kan raaaaken!

Kom vriendenschaar! Kom gap ze maar!

Samen deelen is zoo naar!”

Terwijl Mau zonder een woord maar stil huilend de kamer uitgaat, roepen zij nog: „Gaat dat zien! — De won-

116