Jankef's jongste

gang met haar van zijn allereerste jaren, niet anders dan zoo: oud, stil, verslagen, en in den blik van de vochtige grijze oogen het wantrouwen: van het ontoereikend-krachtige, tot wegzinkens toe dof gebeukte licht.

„Ik heb je genoeg gewaarschuwd,” zegt zij, — „je bederft ze eerst zelf. Met je vuile gekaart, en alles toegeven wat ze maar vragen, en met mij immer en eeuwig de spot drijven en me afscheuren. Je krijgt nog slaag van ze; het is je straf; het komt je toe. Wat wou je dan van ze hebben? Goeie kinderen? Oppassende kinderen?... Oppassende kinderen dat zijn kinderen die men oppassend maakt. Jij doet nooit anders dan zelf met het geld smijten en ze vergiftigen. Voor de gevangenis voedt je ze op. En ik heb niks in te brengen. Ik ben de dienstmeid. Wat wil je dan eigenlijk wel.”

„Dat is dat niet,” zegt Vader getroffen; „je moet ook onderscheid kunnen maken tusschen het ééne en het andere. Maar leer ik ze soms stelen? Wat een onzin-praat.” „Stelen leer je ze niet. Maar je bederft ze. En daar komt alles van.”

„O, dat dacht ik soms, dat ik ze leerde om van hun vader de centen mee te nemen alsof het hun vijand was. Dat doet men toch alleen nog maar aan een vijand, zoo’n honden-brutaliteit. Is op de kermis mijn geld aan het opmaken.”

Hij is verzwakt; hij kan zijn uitgangspunt, zijn rechtsgrond niet meer vinden. Het is de eindelooze strijd tusschen hem en haar. Haar licht is van den tijd. Het zijne wil er doorheen breken. Terwijl zij elkaar wanhopig omklemmen, bezwijkt haar lichaam onder zijn redding, en verwart hem telkens onder haar worsteling.

„Straks krijgt meneer nóg eens kermis,” leidt Lea instinctmatig af; „nou heeft-ie tenminste meer dan wij.” „Kermis op zijn koppie,” straft Jetje. De anderen lachen. „Oej! dan ziet-ie ze nóg is draaien!”

„Sterretjes! — Vuurwerk!” — Zij winden zich maar een beetje ten koste van Mau op, om het oogenblik te redden. Eli houdt zich in het hoekje, bang voor wat er met Mau gebeuren zal.

„Waar zit die kleine dan ? Waar is Eli dan ?”, vraagt Va-