Jankef's jongste

Het kind ziet naar hem op. — „Ja,” zegt Mau, ,,ik kom straks ook. Je hebt toch gehoord wat ik gezegd heb, hè? Eel? Smoeltje toe hoor! — Ga maar hier door zeg. Dan hoefje niet over de heele kermis heen. Hè?”

Eli staat bedremmeld, verward, van die plotselinge scheiding. Het breekt zoo bitter af. En hij is ook bang, alleen naar huis te gaan. Hij kan zich nu niet verzetten tegen het bevel om de kermis te mijden; maar juist voor die stille straatjes is hij nu bang.

„Nou, tot straks,” zegt Mau. En is al weg. Eli duikt heen, saamgekrompen van verdrietigheid, meewarigheid en angst. Hij is bezorgd om alles, en alles onttrekt zich aan zijn zorg: Mau en de Kermis. Hij kan niet weg en hij kan niet blijven en hij kan niets verhelpen, en hij gooit zich verscheurd van het plein weg. Een fijne regen maakt de leege nachtstilte, waar hij doorloopt, nog triestiger; zijn stap klinkt hol, en hij schokt, als achtervolgd, in een bijtende dichtheid van ontroeringen, waarin de weemoed de overhand heeft, naar huis. Hij gaat er stil en vol-gesloten in een hoekje zitten, de handen langs zijn gezicht. Men heeft het te druk over de kermis om het hem lastig te maken; maar midden in het gesprek, na een zucht van Vader, komt het:

„Vuile, smerige dief. Zitje op te branden. Minstens een kapitaal van twee rijksdaalders moet-ie me bestolen hebben.”

„Het is je eigen schuld,” (Moeder). Een groote bril op haar gezicht, zit zij met haar dunne handen arm ondergoed te verstellen. Eli kent haar bijna niet anders. Aan het lapwerk, ’s morgens bij het dag-aan-breken al, in de stilte van het huis alleen, treft hij haar. Bij het naar huis-komen vanschool: in de jachtige bewegingen van hetkoken of den zwaren wasch-arbeid in den heeten, vuilen loog-damp. En een enkelen keer op Sabbath of een feestdag, na het uitputtende van duizend kleine verzorgingen aan het decorum van den dag, in een vaal stukje opsmuk, een verzetje van een wandeling of van een bezoek, met twist ingezet, in prikkelbaarheid verbracht, en betaald met een thuiskomst onder tranen, die den heelen dag opnieuw in de oogen komen staan. Hij kent haar, sinds den om-