Jankef's jongste

Daar kijkt hij in het aarzelloos-vriendelijke, verlegen-ver-heerlijkte gezicht van broertje Eli. Hij geeft zich vertee-derd en getroost over aan de redding van die ontmoeting, en gooit zich gretig in de snoeverige mildheid tegenover het kind. — „Kom maar mee, hoor!” zegt hij, alsof Eli zijn blauwtjes heeft opgeloopen, „laat ze godverdomme de gepatenteerde kouwe koorts krijgen; kom mee, jong, wij gaan kermis houwen. Hè?” — Hij stopt Eli vol lekkers en gaat met hem de caroussel binnen. Eli wordt er wee van de stoomlucht, en van al wat daar blikkert en draait en gilt. Hij weigert door de bliksems van de serpentines heen naar het schavot van het molenplatform te gaan; hij denkt dat hij zal sterven tusschen zooveel gewelddadigheid van geluid en beweging, waarmee machi-nedeelen, gekleurde wagens en gillende en rondgrijpende jonge menschen in een toestand van waanzin, de tent tot een gevaarlijke fabriek voor hem maken. Hij wacht witjes, terwijl Mau, pijnlijk ongevoelig voor zijn aanvallende verschijning van alledaagsche armoede-ernst tusschen dat boordenwit om roode halzen van de burgerjongens en het zwart en groen van boeren-zij-hemden, met een hand aan een lange koperstang een stel ronden mag meedraaien. Met den schichtigen iach van den verslagene die zijn nederlaag koppig weigert te erkennen, ziet Mau rond naar de uitzinnig-bezige paren en groepen, en groet hij steeds weer Eli, als hij dien voorbijrijdt. Eli groet smalletjes terug, bedrukt en begaan; hij voelt zich een beetje bekocht, als hij zijn stemming van straks toen hij alleen was, zich onbewust moet herinneren. Het plezier pakt hem weer, als Mau bij hem terugkomt; maar daar zet de sirene haar matelooze gillen in, een honderdvoudig versterkte, maar volkomen nabootsing der kort stootende en lang-gierende lach- en huil-kreten van een zenuwtoeval, en zoo het ideaal van geluid voor de bittere drift der feestgangers, als de samenvatting van alle kermisstemmen. Eli zet zijn nagels in Mau’s huid en weet niet waarheen hij vluchten zal. „Ik wil eruit,” zegt hij. Hij voelt zich overgeleverd aan Mau’s plezier; hij voelt zich mishandeld.

Zoo gaat het in het Hippodroom, waar hij mag toezien 108