Jankef's jongste

„A-tju vaarwel faldera A-tju vaarwel faldera”

En een schor koor van boerenknechts, hun keel-aderen gezwollen:

„Déé-sie

Déé-sie,

Geef mijn het ja’-woord toe”.

En dan naderen zij elkaar en stampen hossend allemaal dooreen, en dreunen niets anders dan scherp:

„Hi-ha! Hi-ha!”

en eindigen in een langen schreeuw:

„Ho-o-o!”

Alle armen omhoog, in een feestelijke verbroedering. Hij staat erbij te glimlachen, omdat er heelemaal geen ruzie komt. Maar daar schrikt hij, met hen, op zij, in een vlucht van al die grootc menschen op de massa’s in daaromheen: een oploop, die hard aan komt dringen en blanke baan eischt. Hij ziet niet alles, hij moet zich staande houden en veilig, met gespreide en geheven armen tegen de zijden en heupen van de grooten om hem heen, en daar-tusschen door spiedt hij. Er scheurt geschreeuw op hem af; menschen vallen gesmeten tegen de voorste rijen op. Dan, tusschen de openingen door, geblikker van politie-helmen, stokken die door de lucht boven de hoofden zwiepen, en glimmende sabels. Een groote zwarte klomp publiek dringt mee op, lijkt er achter tegen te steunen en het op te duwen. Vlak bij hem gilt het, en hij ziet een wijking drijven naar alle kanten, en grijpt zich vast aan klecren, in het dreigende botsende opdringen. Nog juist even, snel, ziet hij de kern van den stoet: jachtig en opgewonden hard loopende politie-agenten schreeuwen rond, en stooten en gooien elk lichaam weg, dat in den weg staat, met angstige oogen naar alle zijden, op verweer bedacht. Daar binnen, tusschen twee agenten, achter elkaar, twee mannenlichamen, hangend gesleept, de ge-

ioi