De Gast-Vertellers

eerlijk gezegd: ik twijfel wel een beetje aan al dat heerlijks. Zou dat nu heusch wel zoo mooi zijn, om die dood van alle gedijing te vieren? Verstaan we elkaar goed: te vieren? Hoe langer ik sta, hoe minder er te kiezen valt: Ik voel geen voeten meer, geen oogen meer, en geen kin of wangen meer. Ik herinner mij iets: de kachel. Het is bij lange na geen zon. Het is een arme troost, maar tróóst dan toch. En ik kies: ik keer mij om, ik sluit alles wat ik aan kleeren bij mij heb, om mij heen, en ik loop, ik rèn, ik vlieg, ik ijl: naar huis. Ik kies ronduit en schaamteloos de laffe vlucht. U moogt mij gerust een beetje uitlachen: daar kan ik goed tegen. Weg dan maar, gauw, en niet te veel omkijken naar dat heerlijke veld van grijs en wit van ijs en sneeuw, dat winterlandschap heet.

Mag ik dan, zoo denk ik onder mijn vlucht, als minderheid, ook wat vragen? Bescheiden? Als ik het dan maar toegewezen krijg?

Mag ik alstublieft dan maar de warme, zacht-glooiende bodem van een beetje wijd, blond strand? Boven mijn hoofd zoo’n handje-vol van die vanzelfsprekend-rijke liefelijkheid van een machtige lente? Een oranjeboompje hier en daar desnoods? zoo’n lekker dadelpampje

70