Simcha, de knaap uit Worms

tot een mensch vol zelfzucht en domheid die zij zelf zijn. Jezus Christus kent geen haat of hardheid, en wil geen haat tegen u. Zij die u haten, zijn groote zondaren. Zij bezoedelen de Kerk.” Na een oogenblik zei hij nog:

„Allen die geen gedachten hebben, zijn gereed om zondaren te worden. Maar de grootste zonde is, Christus te vergeten. Gijlieden wilt onzen Heer niet kennen. Uw lot is bitter. Maar zij die zeggen u daarvoor te straffen, zullen zelve vree-selijk gestraft worden. Zij zijn de handen van Belzebub.

Gij Joden zijt God’s schepselen, en gij hebt een groot geschenk van God gekregen, dat zijn uw wet, en uw gedachten en uw groote kennis.” Hij zag zijn gast in het versloten gezicht. „Welk een vreugde voor de Kerk van Christus zou het zijn, zulke lieden tot haar bekenners te rekenen. God ontbreekt u om u naar het volmaakte te voeren. Ik spreek uit vriendschap.”

Simcha zag omlaag. Ook hier die aanmatiging, na alle beschamende misdaad. Hij sprak enkel zijn radeloosheid tegenover het vergelijk uit, toen hij dof zei:

„Wij, Joden, spreken zoo niet. Wij ijveren niet om de zielen van de Christenen. Maar wel zijn wij even zeker van het onze als gij van het uwe.”

„God zal richten. Niet wij,” antwoordde de monnik niet zonder getroffenheid.

Voordat de gastheer zijn gast een kaars wilde geven en hem de cel voor den nacht overlaten, kwam, na kloppen op de deur, een korte breede geestelijke aarzelend binnenstaan, en vroeg nederig, zijn inkthoorn te mogen vullen. Toen hij heen gegaan was, zei de monnik:

„Hij is hier gekomen om in te keeren. Hij had zich ook tegen de Joden gewend en boet hier zijn zonde uit, nu hij ziende is geworden.”

„Heeft hij met heilige zaken op de markten gereisd?” „Neen. Hij heeft enkel tegen uw volk gepredikt. God mag hem helpen. De overste heeft hem zware penetenties opgelegd. Het is Gottschalk. Zijn moeder was een Jodin. God helpe hem. Wij zijn vol afschuw van zijn zonden, maar vol blijdschap om zijn inkeer.”

383