Simcha, de knaap uit Worms

wachtte, scheidde zij bewust het laatste leven daarvan, als in een voorbeeldige zaken-orde). Als ze beiden leven blijven, zullen zij elkaar vinden en trouwen: God’s zegen op jullie. Hanna zal haar best doen, maar hij zal niet tevreden zijn. Als zij zou zijn gestorven en ik in het leven gebleven, zou hij mij genomen hebben, maar op den dood van een ander kan ik niet hopen en geen geluk bouwen. Gelukkig moet ik me prijzen dat ik de liefde nog gevonden heb. Vergeven zal het me worden, dat ik hier zoo aan je denk, nu ik je zoo voor me zie: je oogen, je gezicht en je gang. Misschien lijdt je vree-selijk nu, misschien ben je ook al gestorven. God van Israël, ik heb toch nog het liefste gezien dat er onder de menschen voor mij was in de wereld. Hier ben ik, ik wil hem groeten, met wie ik een Joodsche vrouw had willen zijn.

De slanke spitse Abigail riep: „Esther! zij komen! Ah!” kreet zij radeloos en bitter van afschuw, met de gebalde vuisten naar haar gezicht geheven. Gentil, de bruine, leelijke vijftienjarige met de zomersproeten en het dikke neusje, greep haar vast. Maar Abigail riep haar toe: „Neen, Gentil! gij moogt niet sterven! Vlucht! Misschien zal iemand je opnemen!”

Esther overzag het: hoe de jongste zich aan Abigail’s klee-ren vastgreep en niet dorst vluchten en met haar wilde blijven. Zij kon er niet in beslissen, zij kon Gentil niet redden, anders dan zij zichzelve redde. Ook in haar schatting was de wilde, bloedige lust van de Walbroeders naar de Joodsche vrouwen gruwelijker dan de dood. Zij zag naar de stad-zijde, en toen zij daar een tak van het bendenleger zag aan-druischen, wendde zij zich haastig tot de meisjes en zei, met haar rekening klaar:

„Nu moet men durven.”

Zij klom op de leuning. Eer zij sprong, drong zij Simcha al haar innigheid, al haar kracht toe, en bewust, daarmee een hulde aan het leven te brengen, mompelde zij: „Wees gegroet en gezegend, mijn man,” en liet los. Toen kon zij niet meer aan haar vriendinnen denken. Een kreun, met gesloten mond, naar binnen, voor niemand van de vijandige wereld

377