Simcha, de knaap uit Worms

bare vriendschap het dankwoord uit kan spreken? Een zijpad op renden de drie meisjes, om de aanhuppelende massa beenen te misleiden en te ontkomen, en de Mosel lag voor haar. Een houten brug wees het bestaan aan van een tweeden begaanbaren oever. Zij begrepen dat die niet alleen voor haar toegankelijk was. Want aan alle kanten brak het geweld al naar hen heen, van de slagen op de woningen, en van de gillen en kreten der overvallen en gemoorde Joden. Esther wist met zekerheid: het was voor haar gekomen. Zij klemde zich aan de houten leuning vast. Het was stil bij den Mosel; haar angsten schoten een paarsen inslag in het licht van den zomerochtend over het water, aan beide zijden bezet met groen van heuvels en van bloeiende wijnbergen. Scheel was alle licht voor haar, en verschietend; droog leek het water, als warm ijs, als glinsterend hout, en het groen van heuvels en wijnbergen aan beide oevers scheen naar elkaar toe te bewegen. Maar vooral leek alles snel, onwezenlijk en hangend, een groote verschijning die niet te grijpen was en die toch riep: wees van mij bewust, houd het beeld van mijn gestalte nog vast, van mij, zomersche dag aan de Mosel, diep in mij woont warmte en heerlijkheid, al dringt gij, Esther daartoe nu niet door.” Maar Esther kon niet antwoorden. Zij had een balans gereed te maken, gelijk het, op zulke oogen-blikken, van zulke Joodsche meisjes de liefste lust is. Zij was een ware koopmansdochter, anders dan haar zusje Hanna; zij stond voor het water dat zij al als haar graf gekozen had, en zij rekende. Ik had misschien je aandacht tot mij kunnen dwingen — rekende zij — het was misschien gelukt, je uit de jacht achter Hanna aan, te redden voor ons beiden (zij dacht heerschzuchtig voor ons beiden, maar bedoelde: voor mij, en zij voelde de onzuiverheid), als dit niet gekomen was, je was te ernstig om nu nog aan iets voor jezelf alleen te denken. Een sterke man zou je geworden zijn; in je onvoorzichtigheid zou ik je met de sterke stralen van mijn liefde hebben beveiligd, als met den wandelenden lichtglans van den Sjouham-steen. Met alle liefdekunst die ik achter mijn strengheid heb opgespaard, zou ik je gelukkig hebben gebonden. (Zij mijmerde voor zich heen, en terwijl de dood

376