Simcha, de knaap uit Worms

hem aan zijn belofte te houden. De Kruisvaarders die tijd noodig hadden om hen te vinden, deinsden terug van driehonderd bloedende lichamen, en van de verachting die daaruit op hen aanviel. Het inzamelen van de bezittingen was al wat hun overbleef. Twee knapen, gewond maar niet bezweken, ontkwamen hun handen en konden later het gebeurde boodschappen. Zij wisten zich schuil te houden en werden bij Christenen opgenomen tot den terugkeer van Keizer Heinrich.

Rabbi Peter, in de opzetting van zijn laatste krachtenvezels, moest zijn drie vrienden, Mar Juda, Mar Joseph en den Rabbi doorsteken. Alle drie waren bijna bewusteloos, zij hadden geen blik, geen adem en geen lichamelijk evenwicht meer. Zij kwamen strompelend aan en vielen voor hem neer om het hem gemakkelijk te maken, grauw, met verwarde haren, verscheurde kleeren, van onder tot boven met het vreeselijke rood van het leven der hunnen bespat. „Doodsengel,” zuchtte Gerschom, „zijn wij geweest voor driehonderd. Wees gij het nu voor ons. Bij U komt straks God zelf.” Onder de inspanning als van een volledig krankzinnige bukte Rabbi Peter zich, en riep de laatste drie doods-rochelingen op, in de schuur die stonk van zweetdamp en bloed, en die nu de koude stilte kreeg van een uit gebrek aan brandstof ingeslapen takkenvuur. Hij was nu alleen, hij had geen moed meer, de schots en scheef over elkaar gevallen dooden te overzien. Met afgewend hoofd, tuimelend, vluchtte hij en wist weer naar buiten te komen. Enkele meters verder stond een oude stompe vestingtoren; zonder zich te bedenken klauterde hij erop. Hij stond er nauwelijks of de volheid der walging van wat achter hem, maar nu door zijn verbeelding heen, zich ophoopte, dreef hem naar den uitersten rand. Deze wereld was verachtelijk, ja, zij moest als Sedoum en Amouro ondergaan in zwavel. Al zouden zij komen straks, de meesters van die benden, en hem een paleis aanbieden, met goud en zijde, in vrede, hij zou niet met hen in één wereld willen leven. En toch was het menschelijk hart bestemd tot diepe vreugde en reinheid, met allen die 368