Simcha, de knaap uit Worms

aanblik van het bloed der drie gevallenen in het water, sprongen zij als jachthonden, met schorre Ho!-schreeuwen in het moeras en staken, met honderdtallen van messen en lansen haastig rond, tot geen leven meer in het water overeind stond; de op de armen gedragen kinderen die niet getroffen werden, vielen met de moeders en vaders en verdronken.

Hier hadden de Christenen den wedloop gewonnen. Zij verloren hem volledig in Ahrweiler, waar de kern der Rabban-niem van Keulen terecht was gekomen. Daar waren Rabbi Gerschom, Mar Juda ben Abram en zijn broer Mar Joseph, Rabbi Jehuda Ha-Levie en Rabbi Peter ben Joëz, een kring van scherpe Leiders met den Opperrabbi, in wier beslotenheid het driehonderd zielen tellende deel van de Keulsche vluchtelingen zich tevreden overgaf, al was het niet zonder worsteling.

Rabbi Gerschom had evenmin als de besten onder de overige Rabbanniem een oogenblik aan hun ondergang getwijfeld. Bescherming genieten wij zoolang wij, bij een kalm verloop van zaken, volle tafels leveren. Zoodra de bescherming moeite kost en offers, worden wij prijsgegeven, en wel te smadelijker naarmate wij ons minder te weer stellen. Die laatste overweging brandt in hem sinds de gisting in de Synagoge dien Vrijdagmiddag, in Keulen. De komst van den Mosji-ag verhaasten door met God’s naam op de lippen te sterven, zeker, maar wie stelt zich daartegen? De vraag blijft: of het oogenblik daar is, dat alle verdediging waardeloos is, wantGod vraagt geen menschenoffers als de Moloch! Ku ja, nu is de toestand daar, waarin wij de verdienste kunnen bestreven naar het loon voor ons nageslacht, hoe! er is geen uitkomst meer. Maar met al zijn verwarring en zijn onrijpheid heeft die Knaap uit Worms waarheid gesproken; hij was als een vleeschkeurder die de juiste pees niet pakken kan, maar de wil van zijn ontblooten arm in het lichaam van het geslachte dier was goed, en blinde schuld stond tegenover hem.

Ook in Ahrweiler hadden zij een Synagoge, een groote 358