Simcha, de knaap uit Worms

vraag uit het geestige gezicht in de krullende haren van hoofd en baard, dat nu, alsof het verhuild was, met versmalde, brandende oogen in de bleeke vervallenheid stond. „Ge zijt nu toch Christen. Sint Johannesdag zijt ge in de Kerk gedoopt. Ik was er zelf bij. Ge moet nu gaan biechten.”

Rabbi Isaac had de bezinning tot een korten knik, en liep door. Hij liep tot buiten het dorp en wachtte daar een wagen af, waarvan hij den voerman een ruime belooning toezei voor een rit naar Keulen. Hij kwam er ’s avonds aan, en zocht zijn woning. De ingang was gesloopt; binnen waren tafels en kasten tot brandhout geslagen en netjes opgestapeld om te worden weggehaald. Hij lei zich, met den mantel onder het hoofd, op den vloer om te rusten, zijn leven en zijn fouten te overzien en zich voor te bereiden op zijn zelfopheffing. Een uur lag hij zoo, in een gevecht tegen de onrust van de bewogenheden die de overdenking, dan de helderheid van het overzicht niet toe wilden laten. Toen overwon hij en werd de ijzeren kalmte deelachtig tot zijn laatste handeling. Hij stond op, liep door het duister naar den Rijn, en liet zich, vol afschuw van zijn besmetting, in den stroom glijden en meedragen tot hij zonk.

WEDLOOP OM DES HEMELS PRIJS.

„Het was slecht van de menschen,” oordeelde Bisschop Her-mann, wien het bericht werd wat zich in Neuss had afgespeeld, „maar blijkbaar was het dan toch zoo God’s wil.” Dat zijn Rabbi met wien hij zoo menigmaal korte boeiende gesprekken had gevoerd, nu ook gevaar liep, door het gepeupel te worden omgebracht, en zooveel Joodsche geleerden en aanzienlijke kooplieden van Keulen, dat bracht hem wel nieuwe getroffenheid, en ook verwondering om het zonderlinge bestel van de wereld dat menschen blijkbaar niet konden of mochten begrijpen. God’s hooge Macht leidde dat zoo, en was het hem, gevoelig menschenkind, smartelijk om te ervaren, het was juist het dragen van die kleine mensche-lijke pijnen dat van hem gevergd werd, als moeilijke cijns

354