Simcha, de knaap uit Worms

met hun roode kruisen en hun wapenen, woest over de open plekken naar de onderkomens van de Joden springen, en hun prooi van grijsaards, mannen, vrouwen, meisjes, knapen en kinderen zagen zij met verwrongen gezichten en kronkelende lichamen naar buiten gesleurd. Die woeste dag was voor de dorpers de oplossing van het geheim van die Joden-aanwezigheid, de ontploffing na het drie weken lange smeulen van hun sluimerende en weinig uitgesproken nieuwsgierigheid om die vreemde gekrompen levens, zoo plotseling vlak bij hen neerge-aarzeld. Wel van drie kanten weg van het dorp waar zij in groepen bezig waren, met boogschieten, bij eten, drinken en dansen, onder het zingen van vreemde snarenspelers, bij het steenwerpen waar de luidruchtigheid om het vaardige vangen af en toe verstilde bij de bloedige verwondingen door de machtige keien, hadden zij zich verspreid om begeerig toe te zien hoe al die heilige mannen de Joden en hun vrouwen en kinderen grepen als eindelijk gevonden dieven, en blijkbaar een al te lang uitgesteld recht aan hen voltrokken. Sommige van die Joden werden buitenshuis gevonden, want enkele jongeren hadden zich bij het vermaak van de dorpers gewaagd, zooals ook, onder bescherming van een paar gewapende Christenen, sommigen den vorigen avond de groote Sint-Jansvuren waren gaan zien, die het heele gehucht aan alle kanten in zeldzaam licht van vuurgloed hadden getooverd. Dat kleine welgevallen, een geringe opfleuring van hun gedrukte weken daar in die benauwende ballingschap, zonder gerief, met bloedig betaalde leefkost in een angst die vele gevoelige jonge menschen grijs had gemaakt — snelde nu naar een ver verleden terug. Hier waren de harde vuisten die in het tegen pijn zorgzaam beschermde vleesch grepen en knepen en de metalen knieën die voortduwden als hadden de Joden, man, vrouw en kind, zoojuist naar hartelust gemoord. „Och! de vrouwen en meisjes ook!” en „Och! de kinderen ook!’’riepen de boeren en boerinnen, en zij waren overtuigd dat al die gillen en kreten en het opschreeuwen van de kleinen als onder den sprong van een verscheurend dier, niet anders waren dan het verzet van de verdorvenen tegen

344