De een zijn dood ....

Met de handen wreef ze verder haar vermoeidheid van het gelig berimpeld, mager ouwelijke gezicht, de nauwe grauwe oogstreepjes langs, onder den grooten scherp neerbuigenden neus en om den breeden dun gelipten bleeken mond.

„’t Is nog warm,” zuchtte ze, „ik kan d’r niet tegen.”

,,’t Is lastig,” zei Joop, begonnen met beentjes stuk te hakken op de toonbank.

„Dalles is lastig,” gijnde ze en dan dadelijk, met een blik naar hen beiden: „Nou, gauw ’n gassene in de familie hè?” „Zoo,” zei Joop, zonder opzien.

„Ja, nou.... hihi.... dat wi’j toch wel weten.... je gaat toch zeker óók wel, naar de gassene van n’eigen broer....”

„’k Kan ’t je nog niet zeggen,” antwoordde hij met nijdigen tegenzin; hij smeet een stuk poot achter zich op den planken vloer, „wou je ’t graag weten, beste vrouwe? dan moet je ‘t afwachten....”

„Hihi,” lachte ze tegen Grietje, die terwijl ze zwakjes opzag, schuchter teruglachte: „je man is nog al geen kniezert, hij houdt ’r nog al goed de moed in altijd.... toe maar jonge, je hebt gelijk, werachtig....”

„Pas op!” waarschuwde Joop, alsof hij dreigde, „stoot je niet an mien hakmes, ’k zou niet willen dat je je bezeeren zou, godbewaart, in mijn winkel niét hoor.”

„Je bent zoo kwaad niet,” teemde ze met breeden mond en tot gleufjes versmalde oogen lachend voort, „nee, maar in emmes, hèj ’t niet gehoord? dat ze na Poerim gassene doen? ’t is waar hoor.... ’t is vast bepaald....”

Joop, al grimmig van afkeer toen ze binnenkwam, begon meer en meer getergdheid te voelen, en een opborrelende drift om de fleemende nieuwtjesverhalende kwaakster met zijn vuisten tot jammeren te pijnigen.

„Wou je wat gehad hebben, vrouw Davids?” vroeg hij, sneller en geweldiger hakend, in zijn wrevel.

„Och kot,” lolde vrouw Davids voort, „hij wil d’r niks van weten.... hihihi.... wat zèg je d’r van....? of-ie d’r zoo niks vanaf weet....! nee, maar zonder mesjoggaas, wie heeft dat ooit gedacht.... dat Sam nog es ’n meisje met centen zou krij-

197