De gouden kroon van Beieren

Het is Peter’s eerste uitval, en zijn eerste nederlaag. Zijn tegenzin blijft, en hij zint op middelen van verstoring. Maar zoals hij niet had begrepen dat door drie geslachten heen een wellicht laatste kracht van het Oosten in zijn levensbestel is gaan bewegen, zo moest hij ook onwetend staan tegenover die wrokkende ontoegankelijkheid bij Aron in Straszburg, die bij Peters binnenkomen zonder aarzeling de Joodse afkomst rook, en ook afval en verraad. Aron, de lange bleke kop van een asthma-lijder, de gebogen neus van een gebieder, de rossige puntbaard en het hoofdhaar dat onder de zijden baret uitkomt, met zilveren en grijzen doortrokken, tekenen van vroege vermoeidheid — ziet de jonge man aan met zijn stille grijze ogen vol Joodse waakzaamheid en aanvaarding. Koud van zakelijkheid brengt hij het gesprek steeds terug op het éne feit: de Heer wil een lening voor de Hertogin; hij dankt voor de inzage van de brieven die hem voldoende zijn, en de voor waarden wil hij graag vernemen. Maar hij wil een meer gesloten lening, met Michael uit Trier, met de vrouw Zorinne uit Dieburg en nog andere bevrienden die een belangrijke zaak graag met hem samen willen ondernemen, en geen verdere deelnemers. In de Nordlingers stelt hij als zakenman geen belang; wil de Rentmeester daar een paar van meenemen, dan heeft hij toch alleen zijn vrienden als deelgenoot te erkennen. Peter moet met meer nadruk trachten wantrouwen op te roepen. Het schijnt inderdaad, zegt hij, dat de Lening uitsluitend bij Joodse geldschieters gesloten zal worden. Als hij mij toch niet genegen is, denkt Peter, zal hij nu misschien gaan aarzelen.

De blikken staan kalm tegenover elkaar, die van Aron in een geheven hoofd, aan zijn grote eikenhouten tafel, in het weinig gemeubelde maar toch rijk verzorgde vertrek.

‘Is de Hertogin ons zo genegen?’

‘Ik heb mijn inlichtingen van mijn meester, Heer Aron.’