De gouden kroon van Beieren

‘Naar Worms.’ Hij is verslagen, maar hij moet de ongedeerde spelen.

‘Ik wijs u de weg, zodat ge niet in Zeil behoeft te gaan.’ Hij vermande zich nu, om nog een kans op herstel van de verstandhouding door te dwingen. ‘Kom mee, bruid van. . . ’ Hij lachte vertrouwelijk, maar dat kon op dat ogenblik hem niet meer baten. ‘Ge zijt nu. . . dat weet ge niet. . . ge zijt nu naar Uw kleed bruid van Jezus.’

Het moest spottend klinken, in het begrip van de dwaasheid van dat vertoon. En toen liet hij met alle warmte van zijn pogen volgen: ‘Ik wilde dat ik u mijn bruid mocht noemen, Ripke, Ricia. .. ’

Zij bleven staan. Ricia was wit. Zij zag omlaag, met opeen-geperste lippen.

‘Gij zoudt mij de weg tonen naar Worms,’ sprak zij eindelijk zacht. En haar blik gleed langs hem heen. Zij liepen zwijgend verder tot hij haar wees: ‘Zo, en zo.’ Toen groetten zij elkaar. Hij wenste haar sterkte toe in het Hebreeuws: ‘Gazakweemats.’ Het hielp niet. Het was teveel.

‘God behoede u,’ sloot Ricia, toen zij uiteengingen. Zij zag niet meer om. Wel dacht zij door haar ontstemdheid heen nog aan zijn nu verdwenen verschijning: Gelukkig dat hij niet zoals sommige Christen jonge mannen die zij had gezien, een broek draagt met één groen en één rood been, dat geliefde miparti. Maar dat: ‘de Joden verkocht,’ en dat ‘mijn moeder kan u wellicht overtuigen,’ dat kon zij nog niet aan. Bijna haatte zij de mond die het had uitgesproken.

Peter bleef onthutst achter. Hij wil haar de kracht van zijn zekerheid, van de veiligheid van zijn manlijke plaats tussen de mensen, opleggen, haar daarmee verrassen in haar elk uur bedreigde staat, en haar daarmee voor zich veroveren. Daad wil hij, als altijd, grote daad in het leven. Verrassen, ja, zich