De gouden kroon van Beieren

‘De woede waarvan gij spreekt, is pas begonnen, Ricia,’ herneemt hij kalmer, ‘ik moet u dat zeggen/ Na een kort zwijgen:

‘Ge hebt daar een keten van houten bolletjes gekregen. Weet ge wat dat is? Zal ik u leren de Rozenkrans te lezen? Anders gelooft men toch niet dat ge een werkelijke non zijt.’ Ricia zag hem aan met een blik die bijna vijandig was. Wantrouwen vergalde haar laatste vriendelijkheid en haar berouw over hun heftige woorden.

‘Mag ik dan ook wat vragen Peter? Peter Ha-kohen?’ Het klonk wat bitter en hooghartig. ‘Ge hebt mij gered in dat bos, en daarvoor blijf ik u dankbaar. Maar wie zijt ge nu?’

‘Ik ben de tweede Rentmeester bij een voorname vrouw. En ik moet hier in de streek zijn voor mijn ambt. En ik wil sommige Joden waarschuwen voor gevaren die zij waarschijnlijk niet willen ontlopen, maar misschien wil uw oom Fantin dat wel.’

Zij blijft een ogenblik staan. Geërgerd om de halfheid van zijn antwoord. Zij nam het besluit, voor zich heen zet zij door: ‘En mag ik dan misschien vragen wie die voorname vrouw is?’ ‘O, het is de Hertogin van Beieren. Meent ge dat dat ter zake doet?’

‘Aha. Neen. Het doet niets ter zake. Het bedrog en het geweld is overal tegen ons. Ik heb niets voor die Lening gegeven en ik zal er niets voor geven. Maar als ge iets ontraden wilt, zult ge zorg moeten dragen dat men reden heeft u te vertrouwen. Anders klinken uw woorden ijdel.’

Hij is gekrenkt, hij weet dat heel zijn plan ver-engd is tot het redden van Fantin om harentwil.

‘Ik zal u nog ontmoeten. Ricia. Dat zal u niet kunnen deren.’ ‘Dat moeten wij hopen,’ zegt zij zonder nog Trier te noemen. ‘Maar ik moet nu mijn weg gaan.’

‘Waar gaat ge heen?’