De gouden kroon van Beieren

te brengen. Dat liefdesspel, die hoon aan hun reinheidsleer wilden zij, door de vele vermoedens geprikkeld, door de ommegangen van de Geselbroeders aangemoedigd, graag in scherven timmeren. Maar er bleef tegenover de gewijde kleren een aarzeling.

‘Kom mee omlaag!’ hijgde Fantin. ‘Het is beter, ons beneden te verdedigen dan hier te worden omgebracht. ’ En een ogenblik steeg zijn hartstocht tot vaderlijke onbaatzuchtigheid: ‘En misschien kunt gij ontkomen, Rifke,’ sprak hij somber. Zij dankte hem zonder woord of blik. Maar zij wist nu dat zij hem zou hebben toegestaan, wat hij vroeg, om hem éénmaal, ook jegens haar, zijn manneneer toe te kennen. In hun bovenkleren geschoten, liepen zij langzaam de ladder af, en zagen in het nuchtere ochtendlicht een groepje van vier boerse mannen die, door een paar jeugdige knapen aarzelend omstaan, blijkbaar beraadslaagden over hun kansen, met betrekking tot hun durf. Het gebeurde snel, in die optrekkende schemer, aan de landweg, waarachter het dorp nog volledig sliep. De geruchten klonken nog met die holle geheimzinnigheid, voor de domme misdaad bestemd: de haast van de sluipmoord; de schielijkheid van het mes dat, door de grote Vergissing bestuurd, zijn weg neemt in het broze menselijk vlees; de grauw van een hondse kaak die bijt, en de kreet van de in het Lot verzonkene, die maar drie tellen tijd werd gelaten voor zijn aanklacht, eer zijn laatste geluid wordt ingeslikt door de ontzagwekkende Ruimte. Hier scheen eerst nog hoop te blijven: Fantin wilde vluchten, toen de dorpelingen op hem toekwamen met deels verontwaardigde, deels wellustige toespelingen op zijn liefdenacht met de non. Hij meende in zijn angst een huis te kunnen binnenrennen, maar een hondje sprong hem naar de benen en ontstal hem de minuut die hij de boeren vóór had kunnen zijn. Toen trok hij zijn dolk; de mannen zagen elkaar aan, die bedreiging prikkelde hen tot het winnen