De gouden kroon van Beieren

toestaan, het een geschenk zou zijn zoals zij het zich niet anders had kunnen denken dan het glansloze uit de handen van de vele vrouwen die haar mannen kregen uit zakelijke beslissing of nood-zede. En dat dit misschien voor Fantin geluk zou betekenen, maar niet voor haar. Zij hoorde hem opstaan, met een zachte zucht, en haar hoofd trilde in het halfdonker van de vreemde boerenzolder. Wat dan nu? Moet zij hem dan geven wat hij zo begeert? Is, een mens zo tevreden te stellen, zo gelukkig te maken, niet een daad van liefde in deze nood van honderdduizenden? En kan dat nog een zonde heten? Nog altijd hangt om Fantins verschijning voor haar een geest van wrokkigheid uit het moederhuis, ook al werd die in de omgang en de verbondenheid door het gevaar, vele uren half vergeten. Nee, nee, het zal voor haar geen vreugde zijn als hij haar zal kussen, en niets anders dan een geschenk aan hem; voor de zwakheid daarvan zal zij God vergeving vragen, die God, die de wet is van haar kuisheid.

‘Rifke.’

Hij stond nu bij haar. Hij strekte beide handen naar haar uit. Zij zag het, in weerwil van het eerste nog zwakke licht van de lente-ochtend, dat het duister van de zolder door een kleine vensteropening in de wand uiteen kwam drijven. Hem doortrok een rilling: zij liet haar handen de zijne ontmoeten. ‘God van Abraham/ fluisterde hij sidderend, ‘liefste vrouw die ik ooit heb gezien.’

Maar verder kwam hij niet. Rumoer en slagen op de deur beneden kondigden de verijdeling aan van zijn geluk. Hij stond als verlamd en Het haar los; zijn bloed scheen gewelddadig teruggedreven. En Rifke zat al overeind. Alleen het doodsgevaar gold nog, ook bij haar.

Dorpelingen hadden vernomen, dat een monnik en een non naar boven waren gegaan om in het huis samen de nacht door