De gouden kroon van Beieren

eens met aller instemming en nog tot zijn redding naar hij pas in Mainz vernam) — tot de daad, in al die dagen van het samenzijn, haar tot de zijne te maken, daartoe heeft hij de moed gemist. Dat moet de blinde dapperheid zijn van het Ogenblik, die stoutheid die hem en de zijnen onbereikbaar en vreemd toeschijnt, de stoutheid van dat Ogenblik dat alle vroegere ogenblikken achter zich laat, en dat zonder om- of rondzien heerst. Droom van vriendelijk verkeer en bezittende vereniging, droom van onbegrensde vertrouwdheid voor hart, voor lichaam en gedachtenloop. Wat er van blijft is onmannelijk lijkende schroom, en zijn blik als gekromd ingetrokken nagels uit onnozele vrees haar met zijn denkbeeldige omgrijping te zullen verteren. Vriendelijkheid vindt hij bij haar, een minzaamheid die wondt, en geen geringste vrouwelijke inzinking van haar weerstand tegen zijn wil. Twijfel jaagt hem van haar weg zonder dat hij haar mond heeft genomen; lafheid en wijsheid vechten om de voorrang als de afstand weer koel tussen hen staat. En opnieuw ligt het pad van de begeerte open, afmattend door zijn te veelvuldige betredenheid. Hij herinnert zich: eerst was er nog de drogreden: niet in vreemde handen. Hoe schijnheilig is de mens, als de zinnen of de hartstochten hun vertroetelde prooi eisen. Vandaag, vannacht, is alle leugen verjaagd. Hij wil niets anders meer dan haar man zijn. Hij wil van het ogenblik meester zijn. Hij moet niet meer aarzelen in een wijsheid die te kostbaar wordt; hij moet willen, hij moet van zijn strobed opstaan en haar bezitten. Ja, dat zij zijn gedachten nu kent, daarvan is hij zeker. Alleen, alleen, niet van haar antwoord. Maar dat moet nu zijn antwoord zijn. Hij zal haar niets vragen. Hij zal haar man zijn.

Zij was zelf van dat antwoord niet meer zeker, nu. Zijn verlangen woog als een stille dwang op haar, waar zij lag, met open ogen, roerloos, van haar begeerlijkheid bewust, maar niet gevleid. Zij wist alleen dat, als zij hem haar geschenk zou