De gouden kroon van Beieren

jammer uit, zelfs als zij het Halleluja zongen, in een ontlading van het grondeloos zondegevoel om alle niet te zoenen misdaad: aan Joden, aan de arme dieven met wraak om een ding geradbraakt, aan de ongelukkige oude en jonge vrouwen die als heksen aan de zieke beulen werden overgeleverd om te worden uitgebeend als een kalf in het slachthok bij de slager. Aan knapen en jonge meisjes die om een gering vergrijp voor hun leven werden verminkt, aan de ketters, de voorzieners van een nieuwe orde die als insecten tot verstikking werden gebracht. Al die diepe en onherstelbare zonden, bedreven in bittere zelfzucht, in radeloze woede tegen de bedreiging van de heersersplaatsen, of uit dadelijke geile verknochtheid aan bezit en overmacht; alle wanhoop om die wereld vol misdaad tegen het tot geluk bestemde mensenleven werd in woord en klank verzongen, onbewust verhuld in klaagjammer over de wonden van hun vleesgeworden Godszoon, de wonden van de Joodse volks zuiveraar uit Nazareth, van wiens legende geworden lot de slims ten ter wereld zich hadden meester gemaakt.

Waren er dan geen mensen van goede wil? Fantin en Rifke hadden vernomen van een keurvorst Rupprecht, Hertog van Heidelberg, die tegen het morren in van zijn burgers de uit Speyer en Worms gevluchte Joden in zijn stad opnam. Uit erbarmingsplicht, zei Fantin vol twijfel. Hij wilde zich een ogenblik tot die goedgelovigheid laten verleiden, om Rifke’s wille naar hij nuttig oordeelde. Maar zij nam zijn geschenk niet aan, en hij herstelde zich schamper lachend: die Joden hadden nog geld en konden ook nieuw bijeen en voor hem opbrengen. Zo was het ook met Engelhart van Hirschhorn en met nog menig ander Heer.

‘En vergeet niet Judith,’ sprak Rifke toonloos.

Hij knikte zonder op te zien naar die kant van waar nieuwe afstraffing in aantocht kon zijn.

‘Ge hebt zelf niets van het sprookje geloofd/ begon zij.