De gouden kroon van Beieren

‘Simcha... de knaap. . . ’

Blikken uit grote ogen van ontsteltenis om die aanraking met een Gezondene. Alle drie rilden ontzet: er was geen twijfel meer, de Knaap uit Worms had hen bezocht; hier vóór hen, in de Synagoge, temidden van hun aller wanhoop, was hij verschenen. God van Abraham! Nu moest er wel gehandeld worden. De Synagoge-toegang was nu zwaar versperd, maar dat was immers ook de uitgang! Het is alles Gods werk, en van Zijn Knecht uit Worms, die als een uitverkorene, onder de schijn van de Doop te zullen nemen, in zijn bloed was gestorven in de Kerk van de Christenen, wier aanvoerder hij met zijn zwaard gedood had. Het was om te mompelen, het was om te fluisteren dit geheim tussen hen drieën. Het zou een heilig geheim voor hen gebleven zijn, als het niet de oplossing gold van de nood die op hen lag, en waartoe zij juist de openbaarmaking van dat heilig bezoek behoefden. Daarom beklom Rabbi Mollin als oudste het podium van de Voorzanger en deed de van angst verstomde menigte het verhaal van die manende en reddende Verschijning. God komt in onze gedachtengang, zei hij, niet als mens tot ons, zoals bij de Christenen. Maar wel Zijn knecht. Overeenkomst was er nog in de bejegening van de Knaap tijdens zijn leven in de Synagoge in Keulen, en in de wijze waarop zijn terugkeer hier was ontvangen. Hetzelfde onrecht, in de kleinheid van het menselijk begrip, was hem hier aangedaan als daar, het onrecht van de uitwerping, en hij duldde het hier zoals hij het in zijn leven had gedragen. Nu als toen was het onafwendbaar geweest en tot onze redding, opdat de Vijand niet straks terug kan komen om zijn vreugde van Amalek aan ons en onze kinderen te beleven. Sterven moeten wij, in Gods hand, en niet in die van Zijn vijanden.’ Het was stil, het doel van zijn woorden werd maar half begrepen, zelfs nog niet toen hij met geheven hoofd de lofspraak zei: ‘ter Heiliging van uw Naam.’