De gouden kroon van Beieren

loop begrepen. Afgunstig was hij op zijn God, die hem ver houdt van dat overzicht en die heerschappij. De God kan alles, schept leven en zet het stil voor altijd. Vijanden tegen vijanden brengen elkaar om op Zijn wens; zonde en deugd, alles komt uit Zijn hand, en wij kunnen ze niet onderscheiden. Veraf staat het volk. Zoekt voor zijn onderdrukte driften nabije jachtprooi. Komaan, de vreemde bloedzuigers zijn daar goed voor. Neen, er moet Erbarming zijn, hij heeft ze nodig, hij is schuldig. En schuldig is hij met die vreselijkste van alle vergrijpen: te morren tegen Gods opperheerschappij. Het is niet mogelijk tot helderheid te geraken, de mens raakt verward in het vaststellen van goed en kwaad. Hij zal nog meer hout aandragen ; het moet toch de Moeder G'rods lief zijn dat hij zijn plicht doet en meehelpt om het volk tevreden te stellen, opdat het trouw blijft en in die trouw, in weerwil van alle bloedige struikelingen, immers zijn vroomheid vinden en eindelijk louteren zal. Is dan de Joodse Demon bij hem aan het stoken dat hij aan de goedheid van deze daad ging twijfelen? Neen, Jezus Maria, hij weet niet meer wat goed is of kwaad, of dit heilig was of een misdaad in Gods ogen. Hout, hout, voor het vuur dat nu eenmaal heilig moet heten. Hij wil die bevechting waarmee de Vraag hem teistert vergeten, de Vraag is een boze geest die hem overvalt: gehoorzaamheid alleen is goed. Hij begon sneller te lopen, hij rende heen en weer en zwoegde bezweet de takkenbundels aan die achter de kerk lagen opgestapeld, hij kon zich niet meer tot stilstand brengen.

Daar scheurde niet de voorhang van de Tempel in tweeën, maar wel beefde de aarde, want de zware klokbellen van de Sint Quirinuskerk donderden uit de toren naar de grond van het plein, met drie nadreunende slagen die de bodem deden trillen. Op het ogenblik dat de oren van het volk het geluid van de drie schrikwekkende klappen en het nazoemen hadden