De gouden kroon van Beieren

heid van de straffers ontstal. Voor de massa was het verloop niet anders dan van een grootse Offerplechtigheid; de rechtsvraag schuld of straf was overspoeld door de gevoelens van het Heidendom, en die weerstand van de Joden deed de geheimzinnigheid van het feest nog uitdijen; wie moedig genoeg was, zou zijn Priester daarover vragen. Vuur en vlammen met krimpende en kronkelende mensen daarin, waren een onvergetelijk spel, dat vergeefs poogde hen tot de doodsgedachte te dwingen; duren moest het: uitdijen mocht het, de Joden of wie ook, schapen, runderen, honden, mensen wie ook omhullen en doen verzinken, opdat er toch beleefd werd, en bevrijd. Elk voor zich wilde wel alle anderen verbranden, en ook zichzelf. Want toen de as kwam en de vlammen flauwden, bleef er geen bitterheid na dit alles om dat onoplosbare leven dat straks toch weer beginnen zou en waarbij niemand hielp, geen Kerk en ook de Geselbroeders niet, niemand; dat veel opwinding en veel zelfwegcijfering in zijn wonderlijke grote korf droeg maar nooit bevrediging, nooit overwinning. Arm stond voor de meesten het volgend uur, gevuld met eindeloze en uitzichtloze jacht naar goud en genot: droom van goud, en van verstrooiing, die toch droom van vrede was.

Allengs zwegen de Joden. Het vuur had hun gezichten bereikt, zij vielen in de gloeiende as, zij kregen nieuwe takken tegen hun hoofden geslingerd.

Het ‘Kodousj, Kodousj, Kodousj/ het ‘Heilig, Heilig, Heilig, Eeuwige der Heerscharen; vol is de aarde van Zijn Heerlijkheid/ klonk nog zwak tegen het Sanctus van de Christenen in de Kerk, en eindelijk ploften ook de laatste lichamen in vuur en as en tussen half verkoolde lotgenoten. Een van de monniken zag het een ogenblik peinzend aan, en raakte vertwijfeld over de misdaad van de Christenen. Maar er moest daarvoor toch erbarming zijn. Hij sloeg een kruis, hij had zondige gedachten. Hoe machtig ging dat alles verder, hoe weinig in zijn diepste