De gouden kroon van Beieren

laatst aan hen voor: bij mannen, vrouwen, kinderen, jong en oud: de ontzielend overmachtige menigte stil; een zwijgende muil zo groot en wijd als het hele Kerkplein, die wachtte maar zo dadelijk zou beginnen met gloeiende tanden en vlammende tong hen op te nemen en in het vuurlichaam te slikken; gewapende knechten met staaitmutsen en ook enkele monniken die vol ijver takken bundels over hun schouders aandroegen. En dan bomen, groen gebladerte dat jong en trots van de stam gespreid stond, met vogels waarvan de kopjes bij het tsjilpen bewogen; groen van die bomen tussen de bontheid, het wit en zwart, het blauw en schemerend rood van de wonderlijk grote Muil, en daarboven het besluierde turkoois van een jonge zomerhemel. Voor bijna allen op de allerkleinsten en de zuigelingen na, was daar boven God, de Eeuwige, Adonai, de Enige en Onsplitsbare, op wie zij vertrouwden, ook nu zij sterven gingen, ja, die de dood tot leven herschiep en daarmee ophief. Geen enkele Christen, geen geringste deel van de Muil kende dat en was in dat voorrecht opgenomen. Alleen zij, zij alleen en allen op de wereld die als zij waren en als zij moesten omkomen, waren van die God de beminden. Bij allen, bij de geleerden en de on geletterden, moest het leven dat nu ging eindigen, die laatste zegenende kus en beslissende omarming voor het aangevallen zelfbewustzijn aandragen, hun geschenk, hun grote geschenk, hun laatste maar oneindige. Allen weten het, dat het het laatste, maar grootste ogenblik is in hun bestaan; het is het ogenblik van de volste angst voor het lichaam, een grot van zwartste duisternis voor ogen en adem, een kort kwellend jammerdal, maar daarachter ruist en deint het feest van heldere wijdheid en volstrekte be-vrijding; het uur heeft geur en glans van Hoogtijdag tegen een afgrond waarin zij zullen neervallen om dan op te klimmen naar een wereld van stille bloei en smetteloze verheuging. Voor God sterven zij; zo velen moest dat al aangedaan worden,