De gouden kroon van Beieren

vriendin geworden Ozia, van de beide liedjeszangers, uitstekende mensen, ernstig en blijmoedig, van die boeiende knaap Simeon, de dappere, vol van bijna speels onderzoekend leven, scherp en geestdriftig als een blinkende wapenkamer van hersenen. Zijn zij er allen niet meer? Matigt die wereld van de Christenen zich dat aan, met haar eigen beste nieuwste krachten ook de Joodse maar uit het leven te vegen? Daar was Fantins zoon met een berusting die toch nog gelovig scheen te wachten op een geluk dat moest komen en tot het grijpen waarvan hij nog niet de moed had prijs gegeven, een werkelijke neef, zo voelde zij het in de herinnering. En zoveel anderen, die slanke fijnzinnige Rabbi Eberling, als een profeet, neen, als een minister, meende zij. Zij weet niet of allen weer door die levensvreemde massa op de vlammende takkenbossen gesmeten zijn alsof zij het vuil waren dat moet worden opgeruimd, maar zij weet wel dat elk van hen waard is, gewroken te worden en dat de straf vervaarlijk moet zijn. Van de somberheid, een wilde somberheid die op die dag van de ramp over de Joden van Worms meester was, heeft zij wel iets te begrijpen gekregen. Met naar de borst gezonken hoofd ziet zij iets daarvan vóór zich, als zij moet denken aan wat haar verteld werd over die baaierd van pogingen en voorstellen die alleen al om de oude Rabban Abraham Hokohen woei, de half gestorvene, die men wilde behouden, die men niet aan de vijand wilde overlaten, en over wie dan met onenigheid en wanhoops-nadruk van halve uitroepen en onderdrukte kreten werd getwist. Eindelijk had de ene helft van de Raad de andere dan maar met tegenzin toegegeven, onzeker of er een misdaad of een handeling van de allerheiligste Verdienste werd bedreven: het ontvleesde blijfseltje mens was meegedragen naar de vuurdood, opdat zij er mee verbonden zouden zijn tot het laatste ogenblik; opdat hij niet zonder zijn gemeente zou sterven; opdat hem geen langdurige doodsstrijd kon kwellen en hij zo