De gouden kroon van Beieren

staan over het leven van zovelen die zich sidderend en met hun laatste vertrouwen in mijn hand geven om hen tot Gods tevredenheid de weg te wijzen naar de beste dood? Slecht zijn zij niet, maar hoe dwaas van luchthartigheid kan de mens wezen. Vandaag staan zij met hem in hun laatste uur: gisteren nog en eergister kibbelden zij om een half pond heller, om de betrouwbaarheid van een maagdschap, om een stout kind. Hij denkt met scheef herinnerende ogen aan de laatste geschillen voor de Raad, het Beth-Dien gebracht. Ach, God van Jakob! De Raad zelf werd beschuldigd: iemand heeft geld gegeven voor olie in de lampen van de Synagoge, en er zijn kaarsen voor gekocht. Ach, God van Israël! Hij komt de Raad aanklagen, want daarvoor heeft hij geen geld gegeven. Maar men kan bij de walm van de olie bijna niet meer zijn gebedsdienst doen, alles hoest door die stekende prikkeling in de kelen. En de Raad moet zijn verontschuldiging uitspreken en verzekeren dat de verdienste met de goede kaarsen niet geringer is dan met de slechte olie. Dan is de man tevreden, en gaat naar huis: zijn daad is rijkelijk besproken, hij heeft ‘zins’ van zijn geld gekregen. Een ander wil zijn rechten verkopen om de Thorarol uit de Heilige Arke te voorschijn te halen en na de lezing weer terug te dragen. Er is een vrouw die haar man met die herhaalde onderscheiding gelukkig wil maken, want er is een twist bijgelegd. God alleen weet waarover want zij zelve zijn het vergeten. En nu komt men onderzoeken of die overdracht geoorloofd is, opdat de vrouw geen kat in de zak en nieuwe twist naar huis zal brengen. Ja, iemand, het was Rabbi Heil-man, had op zijn wijze geschertst, dat de vrouw haar man daarmee tot de eerste aarzelende stap in de Hof Eden wilde brengen, want zij hadden nog geen kinderen. De vrouw, had Keilman gezegd, had dan de bewakende Engelen voor hem willen verschalken. Hij is soms op het oneerbiedige af, Heilman, maar hij is een dapper man voor God, en ernstiger