De gouden kroon van Beieren

Dat omsiuierde geluk van zoveel dagen lag nu verloren, en al haar blijdschappen schenen vergeefs geweest. Over het Syna-gogegebouw verdeeld stonden de meesten daar en durfden nauwelijks de rust van een zitbank nemen; verspreid en dicht opeengedrongen op het podium van de voorzanger, tegen de Heilige Arke, langs de banken van de Bestuurderen en de manlijke gemeenteleden, in de voorhal en het kleedkamertje van de Rabanniem. Al wat overigens in Mainz was en uit de naaste omgeving was komen vluchten, wachtte nog, in de huizen en daarbuiten, op het wonder dat de redding zou aandragen. Een aantal behendigen en beheersten was al, dwars door dat kleine bloedige slagveld of daaromheen ontkomen, zeker van het ongeluk dat op de Joodse Gemeente Mainz lag; zij kwamen later, de meesten vermomd, in Keulen aan waar dood of nieuwe vlucht het vervolg werd. Bij de Rabbanniem, die waren weggeslopen in de overtuiging, een rest leiderschap in veiligheid te moeten brengen, want er waren er velen in Worms en Mainz, al was niet elke van hen zo belangrijk als hij zelf meende, was ook Rabbi Mollins jongste zoon, Jakob, en de brede Rabbi Salman die lange tijd over zijn besluit getwijfeld had, met zijn levende schaduw, broer Tröstlin. De anderen hadden zich bij de twee gescheiden groepen Gemeentenaren verdeeld: Heil-man, Josbel en Goldknopf en ook Jekutiël waren bij de talrijkste partij in de straat gebleven; in de Synagoge hield Rabbi Mollin raad met Rabbi Mendel en met zijn oudste zoon Simon. De nog baardeloze Simon, temidden van de beklemde menigte even zeker van het voorgangerschap als de beide oudsten, wist, zonder een gevolgtrekking te durven uitspreken, dat in de havenstad van Francia, Kallee, zei hij, zes voorname burgers zich aan het zwaard van de belegerende En gelse Koning hadden willen offeren om de bevolking van plundering en moord te redden. Rabbi Mollin vulde verbeterend aan, dat de Koningin van Engeland voor hen gepleit had, en dat zij in leven waren