De gouden kroon van Beieren

Mente kreeg nieuwe vechterismoed, toen een trekkende Prekemonnik aankondigde, wonderen te zullen tonen en de Joden alle reden hadden ophitsing te verwachten. Rabbi Heilman, die van een grap hield en er uit zag als een vrolijke vis vent er, kwam toen op de hartige inval, de Priester uit te dagen. Hij liet hem boodschappen, dat wanneer de Monnik door een vuur wilde lopen en ongedeerd daaruit te voorschijn zou komen, hij, Rabbi Heilman hem dat zou nadoen. Zijn voorwaarden waren: geen Kerkelijk geweld, geen inmenging van derden, geen valsheid. Toen de Prediker zonder enig antwoord verder was gereisd, was er in het Joodse Mente zoveel vrolijkheid, dat men terugkwam op het besluit, het Poeriem, het Lotenfeest, zonder viering te laten voorbij gaan. In het Danshuis hadden meer dan honderd volwassenen aangezeten bij wijn, bij vette gans en ganzenlever, en daar was opgetogen geredetwist over de vraag, hoeveel een rechtgeaard Jood op die avond eigenlijk zou moeten drinken? Wel had een van de vele schrijvers van de Talmud zijn buitelplezier uitgeleefd met te bevelen: zoveel moet men drinken dat men tussen de beide uitroepen Vervloekt zij Haman’ en ‘gezegend zij Mordechai’ niet meer kan onderscheiden. Maar vandaag, evenals over zoveel vroeger opgeloste moeilijkheden, wist men beter en ingewikkelder. En heel en al naar de stijl van zijn tijd werd de hachelijkheid onder handen genomen: beide tweetallen Hebreeuwse woorden hadden immers dezelfde getalswaarde, naar de letters daarvan die ook naar hun rang in het alfabet werden gebruikt. Dus moest men zoveel drinken dat men de berekening daarvan niet meer zou kunnen beheersen. Het scheen bedoeld om buitensporigheid te voorkomen, uit angst dat de Joden met dronkenschap de gelijken van drankzuchtige Christenen zouden worden; de slimme Talmud-auteur had waarschijnlijk zo we] met de lang vooruitgeziene slemppartijen tegen de Ziekte gerekend als met de meer durende