De gouden kroon van Beieren

ruimte spraken hem toe. Zijn ogen sloten zich half, zijn zware wenkbrauwen zakten; bij een zacht loeiend geluid van spijtigheid drong hij zich door alle verleidende weerstand heen tot een samenpersing van zijn diepste aandachtigheid om loutering. Mocht God hem niet straffen, maar hem de kracht toevoeren om zich met Hem te verenigen tot be vrij ding van zijn mannelijke zwakheid. Dan zal hij naar geen overtroeving van zijn handelsvrienden meer streven, en rustig en bescheiden voortgaan, zoals het een Jood betaamt. Een moeilijke weg tussen zo velen, hij zal die dan gaan. Het scheen hem zo toe, dat hij die deugd zou opbrengen, na de verzinking van zijn verliefdheid in het goud en de Vrouw, en de herwinning van zijn rede. Hij zette zich, hij dekte de Kroon weer toe; het fluweel verborg opnieuw de schittering van de gouden Demon en van de blanke, nodigende Judith. Lichtzinnig ben ik, God, mijn God, met niet steeds te weten dat elke dag de dag kan zijn waarop ik niet meer bestaan zal, waarop al mijn gedachten, mijn weinige goede en mijn vele slechte, mijn kleine tevredenheid en mijn rusteloos verlangen, uit de wereld verdwenen zullen zijn, en al dit leven van de duizenden zal verder gaan zonder mij.

Hij dacht een ogenblik met dringende erkenning: gelukkig de arme die schuldeloos is en niet jaagt achter het giftige geld. Al wat die Zorinne verteld heeft: zij glimlacht er nog vrolijk bij. Hoe vreemd is voor ons het leven, hoe veraf zijn wij van elkaar in onze bevindingen.

Wilzmut lei zijn hoofd in de a.rm op de lange met blauw fluweel beklede tafel. Hij mompelde: wij zijn ongelukkig. Allen.

In de vroege ochtend werd hij gewekt door rumoer, luid gestamp van laarzen en gekletter van metaal in en om Rabbi Salomons woning. De wachters konden het volk van Nord-