De gouden kroon van Beieren

speurde opnieuw. Is het lot hem vanavond dan gelukkig geweest? Als het zo is: hij weet dat het niet kan blijven. In zijn bloed weet hij het, want zo velen vóór hem hebben eeuwen lang al geluks- en ongelukskleed haastig moeten verwisselen. Angst voor wat volgen zal en dat een straf zal blijken, doortrekt daarom immers elke staat van tevredenheid. Want schijnt dit uur dan niet een top van zijn bestaan? Alles rondom doet hem intussen verstommen, en welke herinnering en ontstellende vergelijking roept nu die kamer bij hem boven? De Tempel, de Heilige Tempel van Salomo, en de heilige juwelen in de Priester-voorhoofdband? De stilte van de nacht, en die zwijgende en toch sprekende kostbaarheid met hem alleen? Een smaak van diepe zondigheid besmeurt zijn mond en hersenen. Het is de nacht van het Kol Nidrei, waaraan hij moet denken, de nacht vóór de Grote Verzoendag, als in de Synagoge de kaarsen blijven branden en men alleen kan zijn bij de Heilige Arke met de Wetsrollen: de Thora-rollen, met hun fluwelen en zijden en goudbestikte mantels en hun zilveren en gouden torentjes en bellen. Ach, God van Abraham, vergeef mij toch, ik wentel mij in de zonde, met het wulpse sieraad van deze vrouw in mijn zwakke gedachten te verbinden met Uw Heiligheid. Het is alsof ik bij een onreine deerne mijn krachten en ernstigheid heb achtergelaten. God van de voorvaderen. ‘Adonaj!’ — Hij weet het: het is ontucht met het Goud dat hij pleegt, en ontucht met het Goud is ontucht met het Vlees. Want moet hij het niet bekennen: een ogenblik toen hij weer over de Kroon zijn blik dringend liet meten, zag hij duidelijk en rillingwekkend de vrouwelijke vorm, de naakte rondingen van schouders of van borsten, en haar, Judith’s buikband, lokkend naar haar verzwelgend Geheim waarvan wij wanen bezitters te zijn; met de zachte lampjes van de rode fonkelingen en de trotse stralen van haar kleine lichtgroene en melkgrijze vlampunten. Welving, zachte huidglans en rijke