De gouden kroon van Beieren

eerst, dat ook te doen en bovendien hun Joodse eed daarbij af te leggen. De hand op de Hebreeuwse Vijf boeken Mozes, verklaarden allen, dat de God van Abram, Izak en Jacob hen moge straffen, wanneer zij enige valsheid in deze zaak zouden bedrijven of bedreven hebben. Zij waren dat alles gewend, maar hier, onder de koude heldere grijze ogen van Pfalzer en dat middelpunt van een onbekende macht dat onder het fluweel lag, ondergingen zij toch het zwevende gewicht van een zeldzame luister, die hen tot fluisteren toe zo zacht deed zweren. En toen, op een wederzijdse blik van de beide Rentmeesters, namen die, elk aan een kant, het grijs fluwelen kleed, en tilden het en legden het achteruit om het dan op te vouwen, en daar vingen acht paar ogen de schittering van goud en edelstenen, door de kaarsen over de naakte Kroon naar hen uitge-straald, zodat zij bijna terugdeinsden en zich moesten beheersen om niet door een kreet hun getroffenheid te doen blijken. Maar zij zwegen allen even onberispelijk, alsof het de onthulling van een grafteken was, en ook Pfalzer sprak geen woord over de Kroon. Hij bood alleen aan en wel namens de Hertogin, omdat het avond was geworden, vrouw Zorinne en de heren door gewapenden naar hun huizen of gastwoningen te doen begeleiden. Wie bij de Kroon zou blijven waken, omdat die bezwaarlijk in de nacht vervoerd kon worden, zouden zij zelf aan wij zen. Met het goud dat bedienden in een bewaakte koets laadden, gingen Pfalzer en Peter na een laatste begroeting heen; op voorstel van Zorinne werd geloot wie tot de ochtend bij het Pand zou blijven. Rabbi Israël sloeg daartoe een blad op van het Thora-boek, en lei zijn vinger zonder toe te zien waar, op een regel schrift. Reb Wilzmut zat met voorovergebogen kop, een spottende blik tegen het lot dat hem weer voorbij zou gaan. En dat wel niet omdat hij die nachtwaak zo begeerde, al scheen het hem aanlokkelijk toe, dit zeldzame Pand zoveel uren als het hem lustte, van zo dichtbij en zonder