De gouden kroon van Beieren

De Joden knikten, enkelen niet een lichte buiging. Toen zag Peter alle gezichten beurtelings aan, ook het onwillige van Aron, die hem met zo duidelijke spot had laten heengaan. Hij zocht nog een gezicht dat hij eenmaal in Speyer gezien had, en hij zocht nog een ander dat hij meende door een wonder daarnaast te zien verschijnen. Hij wist niet dat ze beide al waren weggestuurd. Toen zei hij, eer hij zich met een nieuwe buiging terugtrok, en niet zonder nadrukkelijkheid:

‘De Hertogin heeft sterke wachten om het huis van de ge-eerde Rabbi Salomon laten zetten, om het Pand en u voldoende te beveiligen.’

Hij ging.

Allen knikten en zuchtten van ongeduld. Kleine teleurstellingen bij machtige Christenen was elk van hen rijkelijk gewend. De tegenzin in Peter, de gedoopte, bleef. En Judith was de Macht. In die stilte van. de afwachting stak een aanval van Arons asthma een geringe stoornis en opschudding. Hij was benauwd en gierde naar adem, zes van de negen anderen stonden om hem heen, hij ging het vertrek uit naar de buitenlucht, om tot bedaren te komen. Toen hij weg was, zag men elkaar onderzoekend aan; wilde hij niet langer blijven? De meesten trokken de schouders op, toen hij na een kwart uur nog niet terug was. Niemand kon hem volgen, de Rentmeester kon elk ogenblik verschijnen. Men besloot te blijven zitten, zijn kwaal was bekend.

Toen zei de jonge Tobias met een vrouwelijke stem voor zich heen:

‘Moeten wij dan zwerven? In plaats van nuttig te zijn?’ Niemand van de bankiers gaf antwoord, want hij had de achtergrond van aller gedachten uitgesproken, al werd de onzekerheid daarvan ook door allen verworpen. Maar Rabbi Israël zag grimmig vóór zich, en zei terwijl ieder verwachtte dat hij het woord zou nemen: